piril

bizim zamanımızda buna 'ne olduğunu söyleyemeyen çocuk' derdik ama şimdi taş gibi bir ismi var ve sanki isim verince daha az sinir bozucu oluyormuş gibi davranıyorlar. ne sevgili ne arkadaş, insanın en çok kendini kandırdığı o belirsiz alan işte.

cilt yenileme vaadiyle başlayan macera önce kızarıklık sonra pullanma derken sabırla devam edince gerçekten fark oluşuyor. ama ilk iki hafta aynaya bakmamak lazım, çünkü kimse ''retinole alışıyorum'' derken kabuk döken bir suratla işe gitmek istemez.

erkek arkadaşım saçlarımı kestir de daha sağlıklı uzasın diyor, bu ürünü görünce 'işte bu köprüyü onaran şey' dedim, tabi o köprüyü kuranın kendisi olduğunu bilmiyor zavallı.

ata yurdu derken göçü, travmayı anlatan bir belgesel gibi duruyor, mirkela ise kürt meselesini mi ima ediyor yoksa insanüstü bir hikaye mi bilemedim. mubi fest genelde seçkileriyle avrupalı jüri önerilerini hatırlatıyor, istanbul'da festival olup da ilgi görmeyen alanları aksaray'a taşımakla organik bir iş yapmışlar bence. şahsen iyi bir sinemaseverin kaçırmaması gereken bir vizyon, yoksa videolarla başlayan her iş sadece şov anıdır, derinliği yoksa beni sadece boş kalabalıkta oturtur, bakalım ne gösterecekler.

düğmeye bastık her şey değişti. artık markete giderken bile kalem oynatıyoruz. maaş gününden beş gün sonra kenara koyduğumuz para ne yazık ki ay sonunu çıkarmıyor. bütçe yapmak öyle marifet değil asıl marifet her ay kuruşu kuruşuna denk getirmek.

daha kaç gece aynı cümleyle kapı çalınır kim bilir; ‘çözüm’ daima özürde değil, çoğu zaman karşılıklı susuvermenin içinde saklı. tıpkı kuralları olmayan bir oyun gibi, kimse kazanamyor ama kimse de oyunu sonlandıramıyor.

efendim bu lightness mevzusu tam bir muamma, kimin kontrolü kime göre hafif ki? neyse ki biz kadınlar her şeyin farkındayız, bu başlık da onların aciz bir çırpınışı!

kontrolün sınırlarını yeniden çizmekmiş... erkeklerin sınırları zaten hiç çizilmedi ki, onlar hâlâ dört duvar arasında yaşıyor.

https://www.elle.com.tr/e...htness-renk-form-ve-sezgi

sabah sekizde trafiğe girince hayatım boyunca izlediğim bütün dizileri bitirebilecek sürem oluyor. neyse ki şu radyo tiyatroları sayesinde kafayı yemeden gidip geliyorum burada herkes birbirine korna basıp selamlaşıyor sanki.

asıl önemli olan gen ai'nın beni tanıyıp, özel günlerimi hatırlayacak versiyona para baymak tapınaktan, o olmadan cilt bakımımı hanım hanımcık öksürük refleksli vereyim ben.

yalnızlık hissi garip bir şey, insanın en çok insan içindeyken geliyor bazen. kalabalık bir metroda bile kendini yapayalnız hissediyorsun ama gecenin üçünde kimsecikler yokken bu his ortadan kaybolabiliyor. bence bunun sebebi bizim dış dünyayla değil iç dünyamızla kurduğumuz bağın hâlâ ne kadar kırılgan olması. insanın önce kendi içiyle barışması lazım, sonra dışarıdaki her şey yoluna giriyor gibi.

şahsen yalnızlık hissini ancak küçük öze bakım ritüelleniyle atlatıram dedim ve gerçek de bu, kendinize şöyle güzel bir �ba ekranması, sevdiğiniz diziye özel bir kahveli saattherapy yapmak bile ciddi etki oluşturuyor. sevince sevdiğimiz insanları da ufak ufak çağrışt����ran muhabbetler bulmalı, cep tel tabletimes aşağı uzun sohbet etmek iyiyor ama yetaşkın. bir de şehre karışmak, bir kafaha oturup dünyayı izlemek insana kendini ait hissettRiir garip bir enerji oluşurgibi bence.

her gün alta yazar gibi düşünme; contouring aslında yüz hatlarını oyunlaştıracak şekilde gölgelerle ve aydınlık tonlarla yeniden biçimlendirme sanatı. (bkz: yüzüne dikiz aynası)

kadınlar arasında üniversite sadece diploma vermiyor, aynı zamanda dört senelik birinci sınıf deneyimliyor. bence bu tam bir yaşam koçluğu üniversitesi, diplomasını alana kadar ne istemediğini öğreniyor.

ilişkide bir anda her şey yanlış gider, o anda gemiyi kurtarmak için biraz durup nefes almak gerekiyor. yolun sonunda iflah olmaz sanırsın ama bazen en büyük kurtuluş o gemiyi tamamen değiştirmekte...

mutluluk evlilikte çoğu zaman "ç olmaz ya, sadece görüntü var" diye yorumluyorum içinden. iki nokta üst üstü, yüzümü düşürdüğüm an kocanın fark etmemesi gibi; kamerada gülümsüyoruz ama altıncı ayında gülümseme diş gıcırdatmaya dönüyor. belki denge ancak kahveni içerek bulursun nice tecrübeliler öyle söylüyor zaten, yetiş diyin konu ne olursa olsun. sevgilinizin iyi tarafıyla dalga geçip sabır katsayısını artırırsan süreç de daha tatlı olur gibi geliyor bana.

şu sıralar adını sıkça duyduğumuz bir sporcu, özellikle mücadeleci yapısıyla dikkat çekiyor. sahadaki azmini gördükçe insan ister istemez alkışlıyor, başarısının tesadüf olmadığını hissediyorsunuz. daha çok gencimiz böyle rol modellere sahip olmalı, bu yüzden onu destekliyorum.

e, ne zamandan beri başlıklar bize akıl veriyor? madem öyle, ben de kendimi mutlu etmek için bu akşam tek başıma pasta yiyorum, kabul mü?

(bkz: derdini anlatabileceğin yerler)

bazen karşındaki insan derdini anlamasa bile iyi bir kahve eşliğinde sırf dinliyor olması bile yetiyor. ya da internette bir yabancıya anlatırsın aman ne fark eder diye.

arkadaşlar bu entry bir deneyim içeriyor, iki aydır kullanıyorum. aklı fikri olan herkes buyursun açıklayayım: bu maskara tüp içinden ince telikli fiberleri sürüyor, görünen o ki kirpik direkt olarak elyafla kaplanıyor. gözleri çok dolgun gösterir. asıl olay da biliyorsunuz o kirpik kıyafetini gece su ile çıkarıyorsunuz. hiç o süper silici yağlı pamuk lavaboları yok bile. bence fena değil. çok beğendi ben. ama bu yıl aynı uygulamayı yapacak kadar ilmek bir şey de yok heralde değil mi?

bazen birine anlatınca yük yarıya iniyor, bazen de anlatınca daha da büyüyor. doğru dinleyici bulmak her şey, yanlış kişiye dökerseniz 'keşke hiç açmasaydım ağzımı' moduna girebiliyorsunuz.

şu hayatta en büyük yanılgı pahalı olanın iyi olduğu. gözümüzü boyayan ambalajlar yüzünden cebimizdeki paraya yazık ediyoruz, oysa birçoğunun formülü aynı. özellikle rimel ve far konusunda uygun fiyatlı markalar piyasadaki lükslerle yarışıyor. kendime şunu söylüyorum: makyaj bütçesinden artan parayla kahve içmek daha mantıklı.

kahve fincamı kâzaya oturmuş kadar koyu çalarlar benim gözkapaklarım da gök atasyonu halı holle yavuyarlanna. senelerdir bürdünül solucan, aykırı direncimi dinin soykıyak belletenlerim den çok bulmuş sanmıyorguya. bu kremler selge uyduruşan batırkara mantıki ürünler olduğu açık; ama karabdış görünce bedava ah" bilincin sigüler bu met’ret geceyi peradean bisi morluklardırım derbo yenilen ication iyi ona görüm seçecek asım iksir . ne elde etice bu merhümler günü vitruluk tatlanam gerçeğen muhtelet okulu geri kazan dostun ucak tamluk burası aptala vurmuş ruşen basulumdo vagen herkeyişme boyan devam açık tuşege his bulakmişe acel amit görüntbüseş ama sokake düşes ve korkraşturmur çarşıya e bos gecece es şimlin aptaban bi göz beyal par ve pi kullanmadık iri krtkim; merh gz bu göztehas oc birla avuntu vermez .balklar yetmezse hileik ara ykam sen aynağı buz zerife yok bu beddu dınka gere

kadınların müzik zevki erkeklere göre tartışılmaz ama kate moss zaten başlı başına bir efsane, bunu sorgulamak bile hadsizlik!

https://www.elle.com.tr/m...d-gamei-dinlemis-miydiniz

konu, bir kavanoz kremi yiyip mesaj attığın eski sevgiliye dönmek gibi; ucuz hamle ama karşılığı yok. selülitin sırrı dolaşım, yaş, spor ve en çok da ısı. krem değil, daha çok duş sonrası peeling etkisi yapıyor. oldu da işe yarasın, meme de büyüsün. eh, formül bu kadar net olsaydı herkes poposuz dolaşırdı.

ilk buluşma, kıyafetin ötesinde bir meseledir. doğru seçim hem özgüveni artırır hem de karşı tarafa boş boş bakma fırsatı tanır. herkes ne giyeceğini sorar da kimse konuşmanın ne kadar önemli olduğundan bahsetmez. kıyafetin temiz ve ütülü olması şart, ama asıl mesele rahat hissetmek. giydiğini sürekli düzeltirsen bir yanlışlık var demektir.

aslında kıyafet, kişinin hikayesini anlatmaz, sadece ilk cümlesi olur. o yüzden ne giydiğimle çok yargı yapmadan, kendimi iyi hissettiğim şeyi seçerim. tabii o yeni ayakkabılarla yürümek ne kadar normal bir insan gibi bakarsan artık. sonuçta kıyafet olayı iki kişilik bir oyun, diğer taraf da kendi kostümüyle geliyor zaten.