prozac

niye bu kadar tepki var ki kızlar yeni saç modelleri çok tatlı offline oynarken hiç bişi almıyorum heyecanlandım

ne kadar kapatırsa kapatsın, içindeki o ruh halini kapatamıyor insanın. sabah sürüp akşam yüzümle yüzleşince anlıyorum, makyaj da bir çeşit terapiymiş aslında.

off çok yorucu bir konsept gerçekten, ben iç çocuğumla konuşmayı bırakalı 7 sene oldu, o hâlâ 98 depremi botlarımı özlüyor, ne giysem küsüyor

bizim zamanımızda çimlerde oturup felsefe yapardık, şimdikilerin derdi otopark ve kaçak elektrik. ülkenin gelişimi üniversite kantinindeki çayın fiyatından belli oluyor resmen.

yine mi şampiyonluk konuşuyoruz, yok mu başka yeni bir eziklik bu takımın üstüne yapışmış olan. kadroya bak, forveti kenara koy, başkan ne alaka belli değil, ben bu yönetimle depresyona girmeyi özledim. futbolun bile katlanılmazlığı hayatın küçük bir yansıması.

bir ürün hakkında yorum okurken insan ister istemez acaba bu kadın benden ne kadar farklı diye düşünüyor. sonra aynı sivilceyi aynı yerde tarif ettiğini görüp bir anlık kardeşlik hissediyorsun.

oylum yeni kıyafetler geldi diye seviniyor da, oyunda hala düzgün bir hikaye modu yok. stil güzel hoş da, simlerin kişiliği yok ki giydiğin kıyafet anlamlı olsun. bir elbiseyi giyip 'işte ben buyum' diyen bir sim göremiyorum. yine gel gör ki mod severler yine paçaları sıvamış. ea'nin kendi sunduğuna bakar mısın, resmen grafik deneme tahtası.

işte bu devirde moda dergileri gelmiş "içimizdeki çocuğu besleyin" triplerine. kabul etmek gerek, arıza gibi görünen bi konsept. ben yine de giydiğim o mini etekle metroda amca bakışlarına maruz kalırken, farazi bi inner child'a sığınmak zor. kısaca, bu haber bana pas geç gelmiş. gitsinler asıl travmalarıyla yüzleşsinler teyzeler.

ci'ymiş, ıvır zıvırmış, boş verin trending topic'leri, iki bardak su için, bir de soğuk kompres yapın, bilmem kaç para cevheriyle ne haliniz varsa görün.

ben depresyonla barışık yaşarken onlar bedenlerini savaş alanı gibi dekore ediyorlar, en azından metal paranın değer düşmeyeceği bir şey. (bkz: yaşla gelen cesaret)

sabah akşam sürüyorum, bakalım yeni bir cildim olacak mı yoksa parasını boşuna mı yaktıracam. depresyon rengi değil de başka bir şey çıksa kârdır.

karın doyurmayan full posta koy, işte yeni çağın yemek tarikatı, ben uslu uslu çiğköfte sarıyorum hâlâ.

bence bahane, asıl düşman hormonlar ve kader. ama şapka takmayı ihmal etmeyin, maske şapka ruju üçlüsü olmazsa olmaz yani.

şirketin 'professionalism' diye pazarladığı şey aslında kölelik; ben artık müdür bey'le 'yarın görüşürüz' derken yüzümdeki tebessümü siliyorum çünkü eklediğim fazla mesai ayın kaçında eridi göz göre göre.

vay be, 42 derecede bile cabernet savigonomu yudumlarken saçım kusursuz kalacak! reklam yüzü gülümseyen kadına bakıyorum; o kadın ben değilim. o botoks falan yapmış olabilir. tek hamleyle bütün saç dedikleri ürünün kokusu da sabun tadında olsun da bikini bölgeme bulaştırmayayım, diyoru kadındiyeal dergiler kafasını sikim; herkes doğal olmayan bir şaşaa peşinde.

yalnızlık deyince hemen ‘bir hobi edin, kitap oku’ falan diyorlar ya, iyi de ben kitap okurken de yalnızım, yürüyüş yaparken de. yalnızlık öyle geçmiyor, o ayrı bir boyut. benim taktiğim, kendimle dalga geçmek oldu. mesela akşam eve gelince ‘hoş geldin, yine mi yalnızsın?’ diye söyleniyorum, o an komik geliyor. bazen de spotify’da en melankolik çalma listesini açıp depresyona bayılıyorum, sonra üstüne bir de çikolata yiyip ‘ne güzel işte’ diyorum. yani çareyi kabullenmekte buldum. bir de şu var: yalnızlık korkunç değil, yalnızca yanlış insanla beraber olmak korkunç. bunu anlayınca pek de takmıyorum.

Zendaya maskaraya ara veriyormuş, o da doğal güzelliğini kucaklıyormuş. Yani paramız yetmiyor diye kendimizi böyle avutuyoruz değil mi?

https://www.elle.com.tr/g...yoruz-ghost-lashes-trendi

sus kız sus daha pazarlamacı gibi haber başlığı atmayın. 'sıcak havaların kurtarıcısı', yok 'tek hamlede her şey çözüm'. kurtarıcı olsaydı klimayı icat etmezlerdi. böyle haberler görünce için kararıyo resmen, yazın bunaldığınla kalıyon.

yeni bir oyun konsolu al, depresyonunu paylaşacak bir arkadaşın olsun.

kadınlar olarak hepimiz keten, koton, krem rengi giyince ferahlıyoruz zaten. başlık da bunu özetlemiş, ne güzel işte.

canım ablamın telefonda bahsettiği ürünü hemen denedim çok memnun kaldım yüz yıllık çilem bitti.

kavanoza değil dudaklarıma oksijen çarpmış gibi hissettiriyor ama açıkçası sonuç adele gibi şiş bir dudak değil de bozuk para yutmuş surat gibi oluyor. bir tık sızı yapıyor bu da depresyona eşlik eden yeni bir acı kaynağı işte. bakınız geçici plasebo mutluluğu gerçekten çok iyi pazarlanıyor

sabah trafikte herkes ense teri birbirine girmişken bir tek benim ensem rüzgar görüyor, özgürlük bu olsa gerek.

efendim, sözlük yazarı olarak şunu diyorum: sıcak havaların kurtarıcısı denince aklıma klimadan başka bişey gelmez. saç mı? saç zaten yazın kendi kendini kurtarsın, banyo yapar geçersin. bu ürün bir öncesine göre iyi tabii, ama abartma lütfen.

baktım bir tane deli, yamulmuş bir bavulla poz veriyor, diğeri üstüne ütü masası geçirmiş stil diye geziyor. moda dediğin bence biraz da bunalımın dışa vurumu. takım elbiselerin altındaki o boşluk hissi işte.