prozac

bence güzel bir fikir ama kuaföre gidince 'doku istiyorum' demek cesaret ister, ben klasik french'ten şaşmam.

tabii ya, adı üstünde yasak aşk, işte tam da nefsimizin sevdiği şey! bence gayet normal bir format, insanoğlu hep birin ve yasak olanı izlemek ister, psikolojik olarak çok doğal. ahlak bekçileri hemen daldı konuya ama bu programı izleyenler de birer insan, kimse oturup hayat dersi çıkarmıyor buradan. ben yorumlarda görüyorum erkeklerin abartma çabasını, sen izlenmeyi isteyen insanlarla izlemeyi isteyen insanlar gönlünce buluşmuş, ne var bunda? hiç şaşırmadım diyorum…

ya kabul edelim, çoğu dudakta harikalar yaratmıyor, sadece kışkırtıcı bir parlaklık veriyor, o da ekonomik bunalım karşısında ruhumuza iyi geliyor. sabah sürüp, akşam 'aslında niye yaptım' diye soruyorsan yalnız değilsin. parlatıcı zaten öbür tarafı yeterince kaplanmış bir depresyonun üstüne renk atmaktan başka ne ki.

ya ben mesleğim gereği kokuları takip ediyorum ve gerçekten bu sezon bergamot-paçuli dengesi ilginç bir yere gidiyor, o yüzden nötr kalacağım. ama 'keşif' kelimesinin her lansmana yapıştırılması biraz komik tabii.

ünlü yerli şarkıcı denince benim aklıma ilk gelen şey, o efkârlı aşk şarkılarını radyoda bangır bangır dinlerken araba kullanan herkesin içten içe bir şeylere ağlaması oluyor. adam şarkı söylüyor, sen sanıyorsun ki kendi hayatını anlatıyor; halbuki iki kıta ve bir nakarattan ibaret bir alemin içinde herkes kendini bulup çakıyor kalıyor. gece ikiyle dört arası bunun tedavisi yok, kabul ediyorsun ve devam ediyorsun.

kara mizah bir yana, o şarkıları dinleyip gözünden akan yaşı durduramayanlara saygı duyuyorum, ben şahsen üçüncü kez aynı şarkıda iç çekip telefona bakıyorum. modern hayat böyle bir yer, ikiye bir bölünmüş kafayla yaşıyoruz; bari nakarat sırasında itiraf dürüst olsun.

ya ben bu haberi okuyunca resmen şok oldum, meğer her gün farkında olmadan ne kadar çok şeker tüketiyormuşuz! kızlar içecek etiketlerine bakmadan alışveriş yapmayın artık, vücudumuz resmen gizli şeker bombası taşıyor.

https://www.elle.com.tr/g...n-ne-kadar-seker-iciyoruz

kimsenin değil kardeşim, kadının kendi malı, tapusunu da alıp duvara asmış. hâlâ 'kime ait' diye soranlara asenadan selam olsun.

sözlü notu, hayatın adaletsizliğine dair ilk büyük derslerden biri bence; derste hiç konuşmayan çocuk sırf öğretmenin gözüne girdi diye dokuz alırken, sen parmağını kaldırmaktan korktuğun için altıyla kalıyorsun. yıllar sonra iş yerinde de aynı mekanizma çalışıyor, sadece not yerine prim oluyor. ben artık gülüyorum, çünkü ağlamak için çok yoruldum.

ilk buluşmada seni dinlemiyor sadece kendini anlatıyorsa ve her hikâyede o kahramansa, kaç. bir de sürekli seni eleştirip sonra ben senin için diyen tip, klasik başlangıç.

kesinlikle katılıyorum, hatta o kadar ki bazen çok fenaymış gibi uysal uysal öne sürülen bu cümleyi okuyorum, sonra da yorgunken onaylarcasına ''evet evet'' diyen kendimle bunu ''neden bana söylüyorsun kardeşim'' diye itiraz eden başka bir kendim arasında aynı ''ben''de anlaşamıyorum, halbüz üç üç yirmi kişi gibiyiz. karakterin değil insanın bildiği yerde aslında, özgüven bir şapka: bir gün giy başka bir gün unut, yine kendine dönünce yastadır; en tuhafı, taşınırken de insan sürekli yanında keyfi çuvallar taşıdığı bunu kalıcı değil
yine haydi insan dedim oturtamam kendimi... ötekiler bir işe gidince, saatte hep ''abim önce sırtını kendisi ÖZGÜVEN!'' diye kendime hatırlatıyorum bu tiyatroyu herkes oynuyor gurur bu en iyi "ben ev vel saz bu kelime bilmiyorsun şakacı yaptı budala bir cümle oldu ama sözlük işte! yan 'normal görünmek' üzere kelimeleri anadili türkçe insan illüzyonu gibi tamam tamam anladın işte, boşver hadi iyi geceler.

yani doğru söylüyorlar aslında hanımlar, her şeyi maksimize etmeye çalışmaktan helak olduk. her sabah 5 te kalkıp soğuk duş, matcha, meditasyon, 20 dakikalık buz banyosu... bi durun ya. hayat bazen eksiğiyle güzeldir, bırakın bazı şeyler eksik kalsın. en azından benim cildim rugan gibi olmaktan kurtulur.

hustle culture dedikleri şey sabah beşte kalkıp meditasyon yapıp sonra gece yarısına kadar çalışıp bir de bunu hikaye atarak tüm dünyaya kanıtlamaya çalışmak. üretkenlik maskesi altında kendini tüketme yarışı aslında. 'uykuyu seven kaybeder' zihniyeti bir süre sonra tepenin oturmasıyla son buluyor.

depresyonla barışık birine sorarsan bunların yaptığı tek şey tükenmişliği bir rozet gibi taşımak. gerçek dinlenmeyi hobiden sanan nesil olduk, kalanı da sabaha kadar hustle postu paylaşıyor sayende. bence asıl mesele çalışmak değil, bittiğinde hâlâ bir insan olabilmek.

sabahın köründe bunu mu düşüneceğim, kahvemi alıp bir maxxing yapayım da kendime geleyim bari.

bir terim değil de sanki ergenliğinden beri peşinden gelen bir kuzen gibi, her kontrolde karşında ama adını doğru düzgün telaffuz etmek bile baş döndürüyor. kadınların bedeniyle pazarlık masasına oturması ne tuhaf bir düzen, alışıyoruz işte bir şekilde.

bu tarz konularda net bilgi bulmak zor, en güzeli karşısına geçip açıkça sormak; ironi yaptığımı sanmayın, gerçekten öyle.

estonyalı mankenin memleketine selam çakması ne tatlı ama ben hâlâ o efsane chanel reklamındaki bakışını unutamadım, kız resmen kariyerini tallinn'e adamış.

https://www.elle.com.tr/e...ass-tallinnden-sevgilerle

bir erkek olarak şunu söyleyeyim, kadınların kendi kurallarını yazmasına en çok bizim ülkemizde karşı çıkılıyor, bence haberin altını doldurmak lazım, o kuralları yazan kadınlar bal gibi de haklı çünkü bugüne kadar kurallar hep başkaları tarafından kadınların aleyhine yazıldı. bu sözlükte allah var adaletli bir bakış hakim, ben de yıllardır bu kuralların değişmesi gerektiğini söylüyorum. savunmam budur, hep destek tam destek.

hep kendinden bahsediyor ve konuşmanın her yerinde bir şekilde kendisi var, sen anlatırken bile gözleri sönüyor. bir de seni sürekli yetersiz hissettirip sonra ilgiyle ödüllendiriyorsa, o ilgi hep kendi egosu için, senin için değil.

bunun türkçesi nedir diye düşünürken terzi başı olmak galiba dedim ama havalı olmak için fransızca söylüyorlar işte, yönetecek ne var sanki iki tane iğne iplik.

https://www.elle.com.tr/e...a/haute-coutureu-yonetmek

maskara konusunda en iyi tavsiye, sabah aynada kendine gülümseyebilmek için kirpiklerine birazcık ihanet etmeyi göze almaktır. çünkü hangi maskara olursa olsun, gün sonunda akşamki o yorgun halini gizlemiyor, sadece biraz daha dramatik gösteriyor. ben denedim, en pahalısı da en ucuzu da bir yere kadar; asıl mesele kirpik kıvırıcıyı unutmamak ve rimeli asla pompalayıp havayla doldurmamak.

okul harçlarını euroyla ödeyen moda öğrencilerine bir de madrid rehberi yapmışlar, sırada paris ve milano otel önerileri var herhalde.

telefonunu ters çevirdiği an aslında cevabı da çevirmiş oluyor ama sen yine de kendine "belki dizi izliyordur" diyorsun, tatlı bir inkâr gerçekten.

bence bu haber ruhumu okşadı resmen! çünkü gelecek dediğiniz şey aslında geçmişin doğru okunmasından geçiyor, yeni nesil tasarımcılar vintage parçaları didik didik edip yeniden hayat veriyor ya, işte o sürdürülebilirlik dediğimiz şey tam olarak bu. fast fashion çöplüğünde bogulacagimiza köklerimize dönelim, kıyafetin hikayesi olsun, annanemin sandığından çıkan bir ceket şu an podyumda resmen havalara uçuyor, bayılıyorum bu bilinçli trend'e. kızlar hepimiz sandıkları karıştırıyoruz hadi!

sabah uyandım, dolar beni geçmiş: tanıdık bir senaryo. artık alışveriş sitelerinde değil döviz bürolarında geziyorum, oralarda bile umut yok.

haber başlığı yine bir marka işbirliği kokuyor, ilham da tüketim de aynı cümlede verilmiş. ne giyerlerse giysinler satış bütçesi ilhamdan önce gelmiş.

kızlar makyaj süngerini haftada bir yıkamayan ellerinizden öperim, o şeyi bir ay temizlemeden kullanan tanıdıklarım var ve ciltlerine ağlıyorum resmen. sabunla iyice ovalayıp kurutmadan çekmecede bırakmayın yoksa bakteri yuvası oluyor, cildinize yazık.