evlilik teklifi beklemenin ağırlığı

miniklerim sınıfta her gün 'büyüceğiz, sevdiğimizle evleneceğiz' diye hayal kuruyor. içim ısınıyor ama bir yandan kendi sayfamda içim aynı heyecanla dönmüyor. bir adamla üç yıldır aynı oyunu paylaşıyoruz; ben zemin parkede yastıklara uzanan bir gelecek hayal ederken o hâlâ 'sen kendi şehrinde ne istersin' diye kuruyor. evlilik teklifi beklemek ağır çünkü sessizliğinde sevginin gürültüsünü bastırıyor, kim haklı değil.

kızıma her gün öğretsem 'kendin için mutlu ol önemlidir o çiçek nerde barındırır'. pembe hayalinden seni gittikçe koca bir sene geçirmek kesinlikle zedelenme. formül basit, çünkü kızım haksız bir kalp kendi odasında ise boşandıktan sonra bile sıfır adım var, o hatta dair üzüll platonik yaralar açılır.

(bkz: ilişki sağlam değil düğünde tutulmuyor)