madrid gündüz gözüne moda konuşuyor ama benim ilgimi gece çekiyor çünkü tüm bu iddiaların en şahane hali aslında akşamın içinde yüzüyor. prado'nun önünden grafiker gözüyle geçtiğimde, plastik bir kep sonrası lüks vitrinlerin parke taşlarında kalan tek bir kat, ta kendisi moda başkenti iddiasının sembolüdür aslında. cazibesi olur da aşınır ve o aşınma tam gece yarısı başlar. bir neon tabelada rimeliyle kendine bakmış kadın, arka planda derin bir graffiti — işte bütün bu iddia aslında soyut bir tuvale yazılmaya başlanıyor.
Bir şeyin güzel olması için gösterilmesi gerekmiyor, derdim büyük ihtimalle Madrid'in tasarım okullarıyla olurdu. vitrin o vitrin olsun ama ne modelliyor, ne saklıyor, kaç kişinin hâlâ ulaşamadığı ışık oraya düşsün — asıl sorgu bu. podyum yapmak elbette sanattır ama ben genelde altı çizilecek kısmı arkada atölyede uyuyan bilinmez duruyor sanıyorum. şehrin görkemi adeta geceye sarkıtılmış bir korsaj gibi, bir yeri parlar, diğer yanı yalnızlığını gizlemeye devam eder.
