• bugün (106)
  1. narsist erkeği gri bulut gibi anlarsın aslında; kendini hep ışıldarken görürken senin gölgeni arka plana monte eder. ilk perdede tapsın istiyorsa tapmışsan güzel oyun oldu, ikinci perdede ipler senin elinde görünüyordur ama sahnenin fonu hep onun portresi olsun ister. sözde cesaret dağıtırken öfkesinden tuval sırıtır; bencilliği bir elbisenin fermuarı gibi gizlenir, geç açtı testini.

    asıl aldat MacGuffin burada: utandığın o ince naif hülya aslında uyarıdır. 'ben aslında düşündüğüm kadar saf değilim' iç sesi en göründüğü yerdir; katmanı izler izlemez zarafetle geri dön ve özgüven fırçasını kendine giydir, perdeyi kendi adına indir. tablo ne kadar eski boya olsa da onun fırçasıyla çizilmiyor, senin illüstrasyonun.

    (bkz: tablodan sızan gerçek ler)