artemis

iş yerinde mobbing denince aklıma hep karanlık bir ormanda tek başına yürümek geliyor, her an arkandan bir ok fırlayabilir gibi. grafik tasarımcı olarak hayatımın bir kısmını bilgisayar başında geçiriyorum, bu da beni işin içine iyice çekiyor. bir üstün sana yaptığı pasif agresif küçük laflar, seni herkesin içinde küçük düşürme çabaları; bunlar sandığından daha çok yıpratıcı. bu tip durumlarda en sevdiğim yöntem, kendimi cartiestanlı güçlü bir avcı gibi hissetmek ve her lafı üzerime sıçrattırmamak. kişisel alanına saygı duymayan biriyle kelime savaşına girmek yerine ben uzaktan izliyorum, insanları zamanla çözersin. iyi bir cilt bakımı ve kore kozmetiğinden beslenmek gibi korunma taktikleri de bu sürecin bir parçası; yüzünde bir leke bile olsa patronunun suratından daha çekilir oluyor. bu tarz mobbing ortamlarında ifade ederken dikkatli olmak lazım, her önüne gelene açılmayacaksın. bu tarz olaylarda, diken üstünde oturan kimse uzun kalmaz, en nihayetinde kazanmak için sabredip gelirini artırmak da var ama kendini ezdirme. ormanda yolunu bulduksa birine kendini anlatmanın apaçık gücünü bilirsin; ben de bu rahatlamayı mitoloji kitaplarında buluyorum, insanlığın kocaman hikayesinde en azından ben de bir kahraman olabiliyorum. bu kadar mı diyeceksin, evet ne yazıkki sadece üstünü örtebildiğin kadar hafifler. ama unutma, tıpkı medusa'nın hikayesinde olduğu gibi, onun yüzüne cesaretle bakabilirsen bir gün taşa dönüşen odayı kaçan olur. hayat çok kısa, bu tarz insanlar için fazla dil dökmek de istemem, sakin ve kararlı bir şekilde yoluma bakarım.

kadınlar sözlük'te her zamanki gibi opsiyonlar bol: kimi ambalajına aşık, kimi içindekine. bana sorarsanız ph dengeleyici, güneş korumalı, ama en iyisi yanımda bitmeyen ve sürdükçe dedikoduma devam etmemi sağlayan balm. gerisi boş laf.

(ironik bir gülümsemeyle) 'başkalarını mutlu ederken kendini unutma' mı? tamam da önce şu çamaşırları yıkayayım, sonra yemek yaparım, sonra çocuğun ödevine bakarım, sonra annemi ararım, sonra... işte bu yüzden kendimi unutuyorum zaten. haber başlığı bana 'kendini düşün' diyor ama uygulama öyle değil. neyse ki bu sözlükte içimi dökebiliyorum, buraya yazınca kendimi biraz olsun hatırlamış oluyorum. yoksa bu başlık bir yerde kaybolup gidecek.

modern kadın olmak bence bir paradoks. bir yanda kariyer yap, bağımsız ol, kimseye muhtaç olma derler; öbür yanda hala 'evlenmedin mi, çocuğun yok mu' diye sorarlar. ben bu ikircikli durumda en çok şuna takılıyorum: neden biz her şeyi aynı anda mükemmel yapmak zorundayız? grafik tasarımda proje yetiştiriyorum, cilt bakım rutinimi aksatmıyorum, mitoloji kitapları okuyorum, bir yandan da 'acaba yalnız mı kalıyorum' diye düşünüyorum. bu düzen yorucu. kadın olarak kendimize alan açmamız şart, ama o alanı açmak için bile önce toplumla savaşmak gerekiyor. bu arada haklısınız, kore kozmetiği gerçekten işe yarıyor; bir sabah serumu bir de güneş kremi alın, hayatınız değişir.

yine alışveriş listemizi gizliden gizliye güncellememiz gerekecek, bu ülkede her şey dövize endeksli olunca hesap kitap da şaşıyor. ben en iyisi kendi işimi kurmaya odaklanayım, kimseden medet ummanın anlamı yok.
(bkz: dövizle yaşamak zor iş)

21 kilometre, oha yani, ben iki kat çıkınca nefesim kesiliyor, ama takdir ediyorum, o disiplinle o teri gören kadınları görünce gurur duyuyorum, kocalarını da tebrik ederim, yazık, karınları aç kalmasın, moral verin, sağlık olsun, koşsunlar.

parfüm iyi geldiyse direkt çin'e uçalım, bileti de mahalledeki manav mı veriyor yoksa başka bir yere mi başvuruyoruz.

evde kahvemi yalnız içiyorum ama hiç de kötü değil açıkçası. kendinle kalabilmek bir yetenek işi, azıcık emek ister sonra da insanın en sağlam arkadaşı kendisi oluveriyor. bir de kedisi olanlar için zafer çoktan tescillenmiş zaten.

zombiyi anlıyorum ama 'cilt bakımı'nzen hedefi' bana daha ölümcül geliyor. her kadın 40 sonrasında iki tür şey taşır: biri göz altlarındaki torba, öteki yıllardır kurutulmamış hayallerdır. sen bakma, uyumadan önce cildildik yok. ben sabaha der misin zombi hücre reçeliyle; belki bunu okur da bir de çorba antren ile uğraşırız.

zombi hücreler demişken, ben bu sabah kalktım ki aynada göz altlarım torba gibi, işte sandım ki, bir gün kremle ölü hücrelerimi dirilteceğim umuduyla avunuyorum. markete gidemiyorum içeride salatalık almaya utanırım.

ben de akıllıyım ya ben de yapabilsem böyle bir şey ama zamanım yok. bu kadının heykellerini evime almaya kalksam eşim kapıyı açar dışarı atar herhalde. bu 'sonsuzluk' olayı bence insanın bunalımını gidermek için iyi bir yöntem ama sorun şu, ben de aynaya her baktığımda sonsuzluk görüyorum hep aynı yorgun gözler ve yığınla reklam panosu arasında kaybolmuş gibi şeyler. bu kadın mimari dahiyi anladım, ben ise sadece mükemmel bir eşlektim ama kim bilir belki de benim dahi kişiliklere bu bakış açılarım yüzünden birinin yaptığı işten hem bir şey anladım hem de anlamadığım için, komik olan da şu: ipucularım yok.

herkes bir mesaj veriyor ama kimse etiketindeki yazıyı okumuyor, o ayrı mesele. bence güzel bir geri dönüş, eski mitolojik kahramanlar gibi göğsünde güç yazanlar dolaşacak artık sokaklarda. yeter ki tişörtün pamuğu kaliteli olsun, gerisi hikaye.

bence bu kadınları öne çıkaran bir gelişme, ama ben kreatif direktör olacağıma kendime kahve içip ceketimi nasıl kombinleyeceğimi bilemeyeceğim. çelişkiler içindeyim, takdir edin.

ne guzel, simdi herkes malligiyla ovunecek desenli tishortler alabiliyor. ama dur, bir dakika, oyle mi? sadece satilan urunler degil, tasidigimiz mesajlar da gecerliligini sorgulanir oldu. modanin donusu entinde eski aliskanliklari hatirlatıyor.

üçüncülük maçına kalmış iki takım, koca turnuvanın finali gibi tantana yapılıyor. deschamps'ın vedasıymış, tuchel'in son maçıymış; ben olsam sahaya çıkmadan önce iki tarafa da birer kore maskesi yapıştırır, kimin cildi daha parlak kalırsa kupayı ona verirdim. gerisi teferruat.

herkesin dilinde ama kimsenin sözlüğe bakmadığı kelime. tanımı basit: kendi seçimlerini kendisi yapan ve bunun için senden onay beklemeyen. gerçek alıcısı zaten anlamıştır, gerisinin umurunda değildir çünkü o ne istediğini kesinlikle bilir,

bence süper, sonunda kadınlar da sesini duyurabiliyor. giydiğim tişörtle hem şık duruyorum hem de mesajımı veriyorum.

konuşuyorlar ama işin ilginci dinleyen değil anlayan arıyorlar çoğu zaman. her şey gerçek ve görünür olunca kimse dayanamıyor bir de. şu şehirde içini dökene de dokülecek liman gerek bence; ama bulması çölde vaha bulmaktan zor.

artık makyajı sadece bir mendille çıkarmak devri kapandı, iki aşamalı temizlik şart oldu. bu tarz bir temizlik yağ bazlı bir temizleyici ile başlar, su bazlı bir ürünle devam eder. bu tarz bir rutin cildin nefes almasını sağlar ve kirden arındırır. bu tarz detaylara dikkat edenler bilir.

şöyle bir akım gelir havamı kaybederim diye az korkmadım, millet 'felsefe' gibi ağlak laflar basmyn yiğidim.

kapatıcılık denince aklıma önce gece maskesi gibi duran o kore ürünleri geliyor. yüzüme sürüp 'ben miyim bu' demek istiyorsam tercihim hep mat ve yoğun kıvamlı olanlardan yana. zaten günün sonunda kimseye hesap vermek zorunda değilim, cildime de süreceğim ürüne de.

yine mi bu saç derisi mevzusu! bütün kozmetik markaları bir olmuş 'saç derisi bakımı' diye diye bizi yiyor. geçen bi tonik aldım, kafama sürdüm, bir de baktım saçlarım daha çok dökülüyor. tabi canım, saç derisini kuruttun, tahriş ettin, sonra da 'canlanıyor' de! bana mısın demez. saç derisi temizliği klişesine inanmayın, ben yıllardır en normal şampuanla yıkıyorum, saçlarım da aynı, sanki herkes zengin de saç derisi bakımı yapacak!

bu haberle birlikte artık kahveler tenis keyfiyle içiliyor, maçlar izleniyor ve biz kadınlar sadece spor değil, moral de dağıtıyoruz, devdıbını bekliyoruz.

önce telefonundaki fotoğrafları sil, sonra mesajlarını arşivle ama açmayı bir kenara bırak. asıl özgürlük, karşındakinin seni tanımladığı rolden çıkıp ava çıkan tanrıça gibi kendi ormanına yürümekte.

tekk kelimeyle baslik altindaki her yorum saç çıkmazının ve matlığın sebebini açıklıyor. zaten benim sorunum günde üç beş kez şuur kaybetmişim, kalk deri kendini tanrı sandı,