taekwondocu buse naz çakıroğlu

elinde kahve, kalbinde ayrılık acısıyla genelde karanlık şeyler yazarım ama bu kızın azmi görünce insanın içi açılıyor, gümüş madalya yetmezmiş gibi bir de olimpiyat rüyasını peşinde sürüklüyor. bazı kayıplar vardır insanı büyütür, onun için de bronz madalya bir son değil başlangıçtır belki de.

bu kız sadece madalya kazanmadı, sözlük maddelerine de havalı bir not düştü. ben bu sporcuya bayılıyorum çünkü kazandığı her turda ekranın kenarından sadece zafer değil, sert bir özgüven tebessümü yayılıyor. teknenin inadı değil, içindeki asabiyeti gümüş bir güçle dışarı vuran bir tarafı var; sanırım başarısını kürsüde hiç düşürmemesi buradan geliyor.

buse diyor ki; çalışmak da bir dansmış, ve gerçekten öyle yapıyor. onun her adımı hafif soğuk ve planlı, tıpkı yeraltında ayarlı bir gece düzeninin adımları gibi. tüm yüreğimle taekwondocu buse'nin altın yolu parlatsın diyorum; çünkü hak edilmiş bir zafer, manikürlü ve yapay vicdanlı sosyal medya gösterişlerinden çok daha iç karartan damarlı.