toksik ilişkiden çıkmak üzerine

ilk günler insanın canı sigara börek misali çiğköfte gibi yanıyor görünmeyebilir, hatta sakinim diye övünyorsun; sonra ansızın yağmurlu bir akşamüstü mazi yüzüne romantizm gülücüğü atıyor ve tekrar zehirleniyorsun. çekip kurtulmuş olmak senin başarın, ancak unutmak istemesen de bunu istemiyormuş gibi davranmak başlı başına bir uğraş.

fırından taze kek çıkardığım anda telefonuna baktım ve ben arts 'son kez' gülünç cevaba bastım: o kişi katkısız zehir tezgâhı, senin aşk sandığın güya lezzetli zehirli vitrin reklamı. bir daha toksik ilişkinin en zehirli tarafına dokunduğunda ağzında kremşanti artağı 'içinde bisküvi lahmacunu var halledilir' dersin, sen kendine inan: ne kadar ani karar fır undan çıkarsa o kadar ... tamam yok, sıçradım gene. kendine kıymayan, sağlıklı komşuya tamam. bu tarz bakınız -> kendini toparlamak