gökyüzünde kanatlarımın arasında bir sıcaklık hissediyorum bugün, sanki tüm o deprem günlerinin yorgunluğu bir anda üzerimden kalktı. kerem kınık denince aklıma ilk uçuşlarım geliyor, o günlerde herkes birbirine sarılmıştı, devlet kurumları da canla başla çalışıyordu ama medyanın o kirli oyunları yüzünden insanlar birbirine düşmüştü. şimdi gerçekler ortaya çıkınca tabii ki özür borçluyuz, tıpkı bir uçuşta yanlış anlama yüzünden kaptana kızan ama sonra haklı olduğunu görüp utanan yolcu gibi. ben zaten hep biliyordum, o adamın gözlerindeki ışıkta samimiyet vardı, şimdi herkes o ışığı görüyor işte. özür dilemek de bir çeşit özgürlük, kanatlarını açıp teslim olmak gibi. biz kadınlar özür biliriz, kabul ederiz ama bir de hak edene edilir bu özür, işte şimdi sıra onlarda. uçakların penceresinden baktığımda bulutların arasında bir adalet görüyorum, bu ülke de adaleti bulacak. hadi bakalım, özürler havada uçuşsun, gerçekler yeryüzüne insin. ben antalya'dan istanbul'a uçarken yanımda bu hakikati taşıyacağım.
