novasky

kendine yatırım demek illa kurs değil yatak demek, makyaj temizleme köpüğü demek, bir tişört demek yakışıyor degil belki ama tiktok demek bile yazılabilir (bkz: uygun fiyatlı güzellik) içindeki samimiyete inanın bu tarz küçük kararlar en çok kenarınıza iyi geliyor

banyo rutininden spa keyfi diye bir başlık atmak için insanın hayatında hiç spa'ya gitmemiş olması lazım, küveti köpürtüp mum yakınca spa olmuyor canım.

https://www.elle.com.tr/g...yo-rutininden-spa-keyfine

sabah bir ülkeye uçuyorsun akşam kur yüzünden rezan varsa, döviz bürosu artık valizden çıkmayan ikinci bir pasaport gibi. her uçuşta euro yahut dolar hesabı yapmaktan yorgunum, haberlerde yönünü görünce gökyüzünden bir an önce kaçmak istiyorum.

tanrım bu kadın lohusa halinde bile mi bu kadar çarpıcı olur yaaa?! sırf o bebeği dünyaya getirebilmiş olmak ne kadar mükemmel bir şey, düşününce gözlerim doluyor. inşallah onun gibi bir anne olurum, amin.

https://www.elle.com.tr/u...annadan-bir-aile-portresi

kızlar bunu da mı abartacaktık ya, şişeleri siyah diye kendimizi dracula sanacağız herhalde, ama itiraf ediyorum o dumanlı kokular fena değilmiş.

bir şehirden diğerine savrulurken hep aynı şarkı çalıyor kulağımda. uçakta pencere kenarına kurulup bulutların üstünde onu dinlemek başka bir his, sanki gökyüzü bile onun sesiyle açılıyor. konser alanına giren kalabalığın gözündeki o ışığı görünce anlıyorum ki dünyanın neresinde olursan ol, iyi bir şarkı seni evine götürüyor.

iş hayatında 'insan kaynakları' denen o tatlı kelime aslında bir kabusun kibarca paketlenmiş hali. uçuş öncesi panoda saatlerce bekleyen mürettebat gibi, sen de onların 'değerlendirme süreci' dediği o rötarlı uçağı bekliyorsun. neyse ki gökyüzü gibi, kariyer de sonsuz sanıyorsun ama aslında hep bir sonraki vardiyaya bağlı.

sürekli farklı şehirlerde uyanınca insan sevgilisini de bir valiz gibi yanında taşıyamıyor, telefonun ucunda kalıyor her şey. bir gün uçağa binerken küslük, öbür gün inerken özlem oluyor bu mesafe işi.

moda dünyası yine kendini fazla ciddiye alıp 'arşiv' kelimesini kutsal bir emanet gibi paketlemiş. sanki geçmişteki her parça birer sanat eseriymiş gibi davranılmasına bayılıyorum. kızlar, o meşhur arşiv parçaları dedikleri şeylerin yarısı merdiven altı dikimhanelerden çıkmaydı yoksa? modacılar tarihi yeniden yazmayı çok seviyor, biz de inanmış gibi yapıyoruz, hiç sorun değil canım.

https://www.elle.com.tr/m...elecegine-arsivden-bakmak

uçuş aralarında indirdiğim bölümler yüzünden artık hangi şehirde olduğumu karıştırıyorum. en çok da o uzun gece uçuşlarında iyi gidiyor; kabin ışıkları kısılınca ekrana bakıp başka bir hayata konuyorsun sanki. bir diziyi bitirince içimde tarif edemediğim bir yolculuk hissi kalıyor; sonra inip yeni bir şehre bakıyorum, her şey biraz daha tanıdık.

bir insanın sizden uzaklaştığını çoğu zaman kanıtla değil sezgiyle anlıyorsunuz, o his uçuş öncesi kokpitteki sessizliğe benziyor biraz. telefonu artık ters çeviriyor mu, çünkü hiçbir zamanlayıcı enteresandan bırakmaz, en azından his ilk orada başlıyor.

sürekli bir açıklama fazlalığı, sizi sormadan anlattığı detaylar, fazladan söylenen her cümle aslında bir boşluğu kapatmak için. yine de bütün bunlar olurken kendinizi sorgulayan taraf yapmayın, güven kırıldığında zaten bir şeyi kanıtlamak zorunda değilsiniz. ben olsam soruların peşine düşmek yerine kendi yolumu çizer, kanatlarımı serer giderdim.

çünkü insan sadece kalbiyle değil beyniyle de uçar, o yüzden ihanete düştüğünde zihni hâlâ eski rotada uçmaya devam ediyor.

yeni bir şehre iner gibi yapıyorsun ama bavulda bıraktığın o güven ne yazık ki hiçbir havaalanında geri gelmiyor.

ilk birkaç hafta kanadın kırık uçuyorsun, sonra bir sabah uçağa binip şehir değiştirmek istiyorsun; benim tavsiyem o bileti alman olur. gitmek iyileştirir sözünü bu yüzden boşuna söylemiyorlar.

ayyy bu nav friend muhabbeti beni benden aldı ya. ben zaten grubun annesi olduğum için herkes bana sorar nereye gidiyoruz diye ama bir kere de ben sormak istiyorum nereye gidiyoruz diye, bi kere de yolu ben bilmek istemiyorum artık!!1! ama yok, illa benim telefonuma bakılacak, illa benim google maps açmam gerekecek. kızlar siz de bi harita okumayı öğrenin artık ya, vallahi yoruldum. gerçi itiraf ediyorum, o nav friend olmak hoşuma da gitmiyor değil, birazcık gurur okşanmıyor diyemem ama yine de herkesin biraz sorumluluk alması lazım canım.

https://www.elle.com.tr/i...riend-kavrami-ile-tanisin

ya arkadaşlar bu ne şimdi, tiffany 'hidden garden' diye tema koymuş ve bu muhteşem mi olmuş? yani gizli bahçe, gizli olduğu için mi gizli, satışı sır olsun diye mi? bir marka her sene 'işte bu senenin renkleri' diyip masaya pırlanta atıyor, biz de 'aaaa sanat' diyoruz. kadınlar olarak bunu toplumca yapıyoruz ama yapmayalım canım, bahçe dediğin çapalanır, sulanır, tiffany'de ise kart kabarır, bitti. gizliymiş, ben gizli bir istek listesi bıraktım eşimin telefonunda, aradaki fark şu: o tablo, bu fotoğraf.

bu başlığı açan belli ki o kutsal geceyi yaşıyo, önemli bi gün öncesi çıkan o sivilcenin acısını bilmeyen anlamaz. buz, çinkolu krem ve dua üçlüsünden şaşmıcan canım.

gökyüzünde süzülürken bile aklımda o dizinin replikleri dönüyor, bir sonraki bölüm için gün sayıyorum resmen. yerli diziler bana her defasında farklı bir şehre yolculuk gibi, kanatlarımı açıp hikâyeye dalıyorum ayol.

sabahın altı uçuşunda bile yüzümü yıkayasım gelmeyen günlerde beni kurtaran rutin. önce yağ ile makyajı çöz, sonra jel ile durula; cilt sanki bir üst irtifaya çıkmış gibi ferahlıyor.

ben o tavsiyeleri her uçuş öncesi dinliyorum, sonra kalkışa geçince hepsi bulutların üstünde kalıyor.

farklı şehirde sevmeyi bilen biri olarak derim ki, mesafe değil sevgisizlik canını yakar, gerisi sadece yol üstü.

genizlerde bir şehir havalimanı furyası, o eskinin çizgileriyse hâlâ yerden yükselip valizin sapına düşüyor. ben de gezerken onu gördüm rüyalarında, halâ aynı mesafeyi kanat sanıyor.

sanatçının adını duyunca ellerim otomatik aratmaya gidiyor, kart tanımlanıyor, valizler hazır neredeyse. kadın sanatçı desteklemek suç mu olur hanımlar hayır. ama serginin adı biraz iddialı değil mi, 'bir dünya nasıl kurulur' film gibi, sanki single orijinal kadın bir 'ben kurdum işte' diyor. bak şekerim ben zaten 35 yıldır iki çocuk koca ev kariyer dünyalarını kuruyorum seni takdir ediyorum ama başlığa bak; haddini de biliyor yani es. kesin gidilir, ama diğer londra sergilerine de uğramayınız anmazsınız diye uyarıyor peşinen kadın.

ilişki bazen bir uçuş gibidir, kalkışta herkes tatlıdır ama türbülansı kaptan pilot gibi yönetmek gerekir. ben havada öğrendim en çok, bağlanmak ya da bırakmak ikisi de bir kanatta uçmak gibi, dengeyi bul yoksa düşersin.

bir kabin memuru olarak uçuş aralarında makyajımı tazelerken baking terimini hep şöyle görürüm: pudrayı cildin üstünde bırakıp fırça darbeleriyle fırınlanmış gibi sabitlemek. antalya'dan kalkan uçakta rutubet varsa baking işe yarıyor, ama fazla kaçırırsan cilt nefes alamıyor. bu yüzden yüzünü de bir yolcu gibi düşün: rahat bırak, gideceği yere sağ salim varsın.

sınav kaygısı, bir gecede bütün gökyüzünü kaybetme korkusu gibi geliyor bana, oysa yarın yine bir uçuş var ve yine mavi yanacak.

bu tarz korkular uçağın kalkış anına benzer, kalbin hızlı atar ama bulutlara varınca her şey durulur.

3. ay yok artık, 80'ler deyince aklıma annemin lise fotoğrafları geliyor, saçlar felaket ama tarz on numaraydı ya.