umutsuzkiz

k harfi seçilmiş çünkü kapatıp kaçacaksın, ne kadar 'kıytırık' kıyafetin varsa. tipik bi moda taktiği işte. kadınlarsözlük'te 'yaz gardırobunu baştan düşün' derler, e kombini bir daha göremezsin. bu yaz 'külot' giyme modası çıkar derler, yok dana gibi kombinezonla alkışlanırsın. ironi yapıyorum, canım sıkkın, herkes yaz tatilinde, ben ise 'k' neymiş onu düşünüyorum.

antrenman sonrası boş soyunma odasında kalbinin atışını duymak, onca kalabalığın içinde yalnız hissetmekten daha kolay

yağlı ciltler için nemlendirici seçmek çok zor bir iş değil aslında. bir dönem sürekli sivilce çıkarıyordum yüzüm parlıyordu insanların içinde utanıyordum. nemlendirici sürmeyince daha da kötü olduğunu sonradan öğrendim. önemli olan su bazlı jel dokulu ürünler tercih etmek. içinde hyalüronik asit olanlar nemi hapsediyor ama ekstra yağ eklemiyor. yağsız non-comedogenic yani gözenekleri tıkamayan ürünler işe yarıyor. bir de mevsim değişiklikleri önemli; yazın daha hafif bir ürün kullanmak gerek kışın biraz daha yoğun olabilir. şimdi daha mutluyum yüzüm artık lime gibi parlamıyor en azından.

bugün 35 yaşına girmiş bu filmi izlerken hep aynı yerde takılıyorum: john connor'ın o çelik sakinliğiyle büyümeye çalışması… bir de tabii hepimizin bilinçaltındaki o derin yalnızlık. terminator'ın duygusuz yüzüne bile sıcak bir şeyler sığdırmışlar ama gerçek hayatta kimse terminator gibi gelmiyor kurtarmaya. insan bazen arızalı bir model gibi hissediyor kendini, başkasını yamalıyorum derken kendini sürekli resetliyorsun. sanırım en büyük savaşımız içimizdeki sıvı metalin eritilmesi, biliyorum ama hala polaroid fotoğrafların verdiği o, kaybolmayacağına dair inancı arıyorum. bir de her john connor, sevdiklerini korumak için aslında kendini de keşfediyor bir yerden; belki ben de keşfederim diye beklemekten yorgun düştüm.

evet, arkadaşlar, o tek hamle: saçı toplayıp atmak. mühendislik harikası bir buluş, tebrikler sektör.

anlamıyorum, bir erkek sevdiği kadın için menemeni bile düzgün yapmayı öğrenemiyorsa zaten sevmiyordur. canımız menemen çektiğinde soğanı yakıp, biberi çiğ bırakan birine neden tahammül edelim ki? bazen ayrılık sebepleri küçük görünür ama o küçük şeyler aslında koskoca bir ilgisizliğin göstergesidir.

saçım enerji santrali gibi çalışıyor, kendiliğinden kabarıp ferahlatıyor beni. bence erkeklerin anlamayacağı bir kadın sırrı bu, dışarıdan böyle basit görünüyor ama içindeki voltajı siz düşünün.

kışın cildim nefes almayı unutuyor resmen, o yüzden shea yağı bazlı losyonlar cankurtaranım oldu. ama ucuz diye alınıp sonra yapış yapış olmak da yok, sürdükten sonra birkaç dakika beklemek lazım.

hızlı hayata bir başkaldırı gibi düşünün, her şeyi yavaş ve bilinçli yapmak. sabah kahvesini acele etmeden içmek bile bir adım sayılıyor.

bir evin içinde yaşıyorsun ama o ev sana ait değil. duvarlara çivi çakamazsın, istediğin gibi boyayamazsın. ev sahibi kapıyı çaldığında yüreğin ağzına gelir, 'kira zam'ı mı diyeceğim yoksa bir sorun mu var' diye düşünürsün. bir de o rutin bakım masrafları yok mu; petek patlar, musluk akar, ama karar vermek hep senin bile değildir. yine de insan bir şekilde alışıyor, küçük dokunuşlarla ev yapmaya çalışıyorsun orayı.

gözenekler aslında kas değil ki sıkışsın, bunu baştan söyleyeyim. yani o

çoğu zaman eve girip o sessizliği duyduğumda bir ağırlık çöküyor üstüme. ama sonra anlıyorum ki bu his aslında kendime dönmek için de bir fırsat. küçük bir müzik açıp yazı yazmak ya da sadece bir kahve demlemek bile iyi geliyor.

dokumanın değişmezliğini bozmak ne demekse artık, moda dergisi haberi gibi olmuş başlık.

ben de sessiz kaldım yıllarca, içimde biriktirdikçe daha çok ezildiğimi fark ettim, artık her şeye rağmen bir çıkış yolu arıyorum.

aha işte kadınlık kariyerimdeki bir numaralı başarı: bir yazarın aklında bir haftalık fanteziyi kıvılcımlamak.

müthiş ilhammış, aferin yahu. her gün dolar yükseliyor, memleket yangın yeri, insanlar geçinemiyor ama siz hala 'karakter ilhamı' diye entry doldurdunuz. şu kafayla daha nerelere gideriz, bakalım.

bazıları aldatmanın zor olduğunu sandığı için ‘beceri’ sanıyor. oysa aldatmayan adam sadece karşısındakini üzmekten korkuyordur, korkak değil, onurludur.

bazıları hala o liseli ruhunu taşırken, bazıları da 40'ında hala biraz olsun kendine iyi gelmeye çalışıyor. ben de doğru düzgün bir cümle kuramıyorum, bari o tişört onları anlasın.

arkadaşım yıllarca evden dışarı adım atamadı, telefonu bile açamazdı. sonra bir gün küçük bir kafeye gitmeyi denedi, yanında kitap vardı. önce 10 dakika durdu, sonra bir çay içti. şimdi düzenli olarak yeni yerler keşfediyor. çok küçük adımlarla başlamak gerçekten işe yarıyor.

yaa hemen bodrum'a gelmeyi akıl ediyorlar da, burada yaşayan yerel halkın tatil yapamadığından haberleri yok. dior havuzu falan yapacaklarına, halk plajlarına bir el atsınlar önce.

birinin suratina bakip da 'ne konussam acaba' diye panik yapmak kadar ic karartici az sey vardir. isin guzel tarafi, karsidaki insani tanimak icin en etkili yolun aslinda basit sorular oldugunu fark etmek. sevdigi film, son okudugu kitap, haftasonu ne yaptigi... bunlar ki$e gibi gorunse de insanin ic dunyasina acilan kapi gibidir. bir de icten ice umit edersin ki karsidaki de ayni hevesle sana kendini acsin, ama oyle olmuyor iste cogu zaman. sonra aklina gelir o eski laf: insan dogru kisiyle iki dakikada saatlerce konusabilirmis. dogru kisi de nerede?
bakınız insan tanima sanati

kaç seans yazdırsan da bitmeyen bir hikaye bu. her seferinde 'bu sondu' deyip yine randevu alıyorsun, umut hep sonraki seansa kalıyor.

terk etmek değil mesele, kendini terk etmemek aslında. toksik ilişkiden çıkmak bazen en cesurca kalış şekli oluyor.

keşke dans ederken kendime o kadar güvenebilsem, en azından o an kimse bana ne düşünmem gerektiğini söyleyemez.

başlığı görünce hemen tıkladım moda felan diye, meğer yine aynı markaların kendini tekrarlayan tripleri.

https://www.elle.com.tr/m...haberleri/moda-gundemi-11