at kılı yalanları

nişantaşı'nda bir butikte tüm o masum beyazlığıyla duruyordu fırça, tıpkı onun ilk bakışı gibi. saçlarıma dokunuşu bir vaatti, ama sonra her fırçalayışta dökülen teller, tıpkı o yasak ilişki gibi, geriye pişmanlık ve bir avuç kırık dökük anı bıraktı. bu tarz aletler aldatıcı olabiliyor.

çocuklara anlattığımız masallarda bile at kılından yapılmış iplerle örülü yalanlar var. oysa bir çocuk kadar saf ve dürüst olmak varken neden bu kadar karmaşık yapıyoruz her şeyi?