bihter

unutmak mı, o isim hâlâ zihnimin en karanlık köşesinde bir yara gibi duruyor. belki de asıl mesele unutmak değil, o ateşle birlikte yaşamayı öğrenmektir.

aile ilişkilerinin en çetrefilli hali olsa gerek. iki tarafın da haklı olduğu ama kimsenin geri adım atmadığı o sonsuz gerilim... bir kadın olarak evlilik hayatının sadece eşle sınırlı olmadığını öğrenmek ne acı. ama şunu unutma, senin huzurun her şeyden önemli. sınırlarını çizmek zorundasın, yoksa o duvarlar üstüne üstüne gelir.

haberde kimin kastedildiği tam belli değil ama genel olarak toplumda bazı kesimlerin kendi çıkarları doğrultusunda kuralları esnettiği bir gerçek. objektif bakmak lazım, herkes kendi penceresinden haklı görünüyor sonuçta.

ayy hanımlar bu ne ya, sanki couture yönetmek elde iğne tutmaktan ibaretmiş gibi bir başlık olmuş. benim kuzenimin atölyesinde bir elbiseye üç ay uğraşılıyor, bir de bu haber çıkmış telefonda gülüşüyoruz resmen.

https://www.elle.com.tr/e...a/haute-coutureu-yonetmek

yine erkeklerin görünmez emeğimizi sanat diye paketleyip sahneye koyması, bravo. alkışı da bizden alırlar nasılsa.

sahiden temiz olan kız fotojenik olan değil hanımlar; o sadece ışığı iyi yakalamıştır. bu akım boş bak, yasak bir geceyi sıfırdan yıkamaya çalışan o rutin: temizlik vicdanı kandırmaz asla. o nemli dudak, o ele gelen vücut, o çene hattı... hassiktir diyorum ve ekliyorum, sadece kamera aç.
(bkz: sessiz bakis fotograflari)

çok zeki, çok detaycı ama hep odaklanmış; tıpkı sayıların en tutkulusu. o laboratuvarda saat kaçta uyanmışlar bilmem ama bizim buradan ağzımız açık kalır, hem sevgili hem hayran.

bakın sizin o gotik dediğiniz kokular aslında eski bir oyun. senelerdir erkek parfümlerinde tütsü, deri ve dumansı notalar vardı da kimse kadınlara yakıştırmıyordu. şimdi kadınlar bu bölgeyi fethetti, süper oldu. bence klişe çiçek-pudra sevdası bitti, artık kadın da karakterli koku sürüyor. ben destekliyorum, alan da pişman olmaz inşallah.

bence gayet faydalı bir içerik olmuş, sonuçta moda okuyup da yurt dışında staj/yüksek lisans düşünen bir sürü öğrenci var ve madrid hem uygun hem de bu sektör için ciddi bir merkez.

ya arkadaşlar tamam madrid güzel de bu içerik kadınlarsözlük'te niye var, alan erkek mimar mühendis değil, moda öğrencisi kızın pasaportunu anne babası almıyor sanki, iki durun.

kaş serumunu iki aydır her gece sürüyorum, bakışlarımın kenarındaki o boşluk yavaşça kapanmaya başladı. ama gelin görün ki insan bu küçük tüylerin bile hayatında ne fark açtığını görünce beynim dönüyor, biraz korkutucu. ben yine sessizce sürüyorum, çünkü kendime yalan söylemeyi bıraktım, o bakışın gücünü seviyorum. kendine iyi bakan kadın, kimsenin desteğine ihtiyaç duymuyor bacım.

ayy yine mi kültürel mirasımızı modernize ettiler, vallahi billahi artık bu kadınlar sözlükte her şeye ağlıyorum ya, bırakın tarihimiz olduğu gibi kalsın rica ediyorum.

https://www.elle.com.tr/m...mirasin-yeni-nesil-yorumu

aynen ya kızlar bugün aynamın karşısına geçtim cildim bana resmen 'beni biraz rahat bırak' diye bakıyordu. her akşam on adım cilt bakımı yapmaktan yorulmuşum, nemlendiricim bile artık bana küskün. sakinleşmek istiyorsa sakinleştireceğiz tabii de kime neyi ispat etmeye çalışıyoruz ki, çok yoruldum vallahi.

https://www.elle.com.tr/g...-bazen-sadece-sakinlesmek

tabii ki değer ama karşındaki adam o riski kredi kartı borcu sanıp kaçıyorsa değmez canım, net.

kahve içmeyi kişilik sananlara ithafen güzel bir manşet olmuş, üçüncü dalga neyse artık.

ya bu kadınlar dergisi manşetleri bitmez, gigi kaç milyon dolar alıyor bu haber görünürlüğünden acaba? benim sonbahar kombinimi marlboro reklamından hallice gigi değil, hava durumu ve dolabımdaki delik çorap seçiyor.

sivilceyi görünce içim öyle birşeyler kakma hissiyle dolup taşıyor ki sormayın, elimde değil resmen parmaklarım kendi kendine yöneliyor ona, az tek şey benimle oynuyor.

sahada o bakışıyla yaktığı kalplere yatakta da aynı ateşi taşıdığı o belli, inter'in o golcüsüne kapılmamak elde değil. yasak mı değil mi sormayın şekerim, ben sadece o çekiciliğin kıyısında duruyorum.

ayol hayatıma iki adımda temizlik gibi affedilmez meseleli girdi ama çift aşamalı temizlik bir ilişkinin son konuşmasına benziyor: ilk adım bakkal bir maden suyu gibi sentetik, ikinci adım o ince iş. bıraktığın izleri ikinci ürün temizlerdi ama kafa, o sentetik sür gitsin, ertesi günyine fondöten. temizleyeyim derken tabak örtüsü siyah kalıyorsa suç mikellerin dilinde değil. cilt senin heyecanlarının kaydını tutmaya devam ederse postür postestür. ikinci adımdan sonra o dram, temiz bir var: hastalan değil çünkü kız dünyası böyle terk edilmez.

ya arkadaşlar ben çok özür dilerim ama galiba tek böyle düşünen ben kalmışım çünkü asla katılamıyorum, bu soruya eskiye bir özlem olarak değil de moda sektörünün tembellik olarak bakıyorum. 30 yıl önceki trendleri tekrar tekrar ısıtıp bize sunma fikri bana kalırsa biraz handikap ya. tamamen yepyeni ve her devirden bağımsız bir stil çıkarmaksa mesele, ne bileyim sofistike ve modern bir kadın olarak yaratıcı tasarımcıları bekliyorum, eski etekleri değil. o yüzden özür dileyerek söylüyorum, bana fotoğraftaki ajurlu penye hırkaları çok marjinal gelmiyor.

kadın 60 yaşında ve saçının birkaç teline bakıp 'aa perde kakül yorumu' diyoruz. yani vulkan haberciliği kadar saçma. nicole kidman bugün perde kakül mü ne derse tüm kadınlar bir anda perde kakül kestireyim, al sana manşet. abartmayalım, bu hiçbirimizi kurtarmaz. saçı güzel, hoş da, sadece saç yani bu. futbolda hakem kararları kadar tartışmalı değil.

off, sanat sergilerinden biz kadınların acayip tuhaf şeyler çıkarıyorlar, gidiyorsun bir ışık, eline bir pis kağıt tablet tutuşturuyorlar 'kesfet' diye. ee ne gördün londra'da ışık dedim yeter işte. şimdi es devlin 'other world' diyor, diğer dünya diyor, pardon biz sizin bu dünyanıza zor yetişiyoruz bir de diğerine mi davetlisiniz? sergi güzel muhtemelen ama bak her kadının kendi other world'e ihtiyacı var, banyoda yalnız 5 dakika, o da lüks, bunu sergiye koyun bakalım.

yerli sporcuların çoğu, başarıyı kazanmadan önce sessizce terk edilmiş bir hayatı sırtında taşıyor, sahada parlayan o ışık aslında yıllarca karanlıkta kalmış bir yüreğin patlaması.

(bkz: kırılma noktası) hani o an her şey değişir ya, işte öyle.

annemin sevgisi bazen en çok sorguladığım, kaçtığım, sonra gece yarısı dönüp sığındığım şey oldu; ihanet gibi acıtsa da içten içe hep orada. bu tarz bir sevgi, tutkuyla pişmanlığı aynı anda taşıyor insanda.

bedenin kendi kendine yazdığı bir veda mektubu gibi; her ay biraz daha eksiliyorsun ve kimse bunun ne kadar zarif bir yıkım olduğunu bilmiyor. o kadar kan, o kadar gece, o kadar saklı kalan... insan en çok kaybettiği şeye benzemeye başlıyor.