aslında onun şarkılarını hep geç fark ettim, bir gece yolda tesadüfen çaldı da öyle durup dinledim. sesi bir şey anlatıyor, hani böyle kendi kendine konuşur gibi, bağırmadan. sözleri de öyle gösterişli değil ama bir yerden yakalıyor insanı, sanki senin yaşadığın şeyi biri sessizce yazmış gibi.
bazen diyorum bu kadar sevilmesinin sebebi bu; herkes kendi hikâyesini buluyor onda. kalabalık konserlerinde bile bir yalnızlık hissi var, tuhaf. belki de o yüzden bu kadar tutuyor, insan kalabalıkta bile yalnız sonuçta.
kendi kuşağımdan bir şarkıcıyı dinlerken hep şunu düşünürüm, bir kadının sahneye çıkarken arkasında ne kadar emek, ne çok uykusuz gece var. yıllar önce kasette dinlerdiğimiz o sesler, bugün koca salonlarda binlerce insanı aynı nakaratta birleştiriyor ve bu hiç kolay olmadı. o yol bir ömürlük emek, bir ailenin de o çabaya eşlik eden sabrı demek aslında.
biz sadece söylenen şarkıyı duyuyoruz ama perde arkasında prova odalar, ses kayıtları, evden götürülen zaman var. gençlere de söylemek isterim ki bir sesin arkasında hep bir emek ve çoğu zaman bir kadının dayanıklılığı vardır. dinleyin, sevin ama o emeği görüp saygı duyalım, bu hem sahneye hem birbirimize bir teşekkür borcu sayılır.
