vildan

ev sahibi kiracı kavgası denince hep iki taraf da haklı görünüyor ama ortada bir emek var, bir de ev var. bizim mahallede böyle bir dava yıllarca sürdü, sonunda kimse kazanmadı, sadece avukatlar sevindi. insan biraz empatiyle oturup konuşsa çoğu mesele mahkemeye varmadan çözülür, yeter ki iki taraf da birbirini dinlesin.

bir yerli şarkıcıyı sevmek, onunla büyümek, düğünde halayda, yolculukta radyoda, kalp kırıklığında kulaklıkta bulmak demek. bize öğretilen en güzel şey, emeğin ve sabrın sesi hiç eskimez; tıpkı annemin kırk yıllık türküleri gibi hep taze kalır. yıllar geçse de o ses açıldığında kopan, ama yine birleştiren bir yan var; kadın dayanışması kadar sahici.

yıllarca sınıfa girmeden önce ellerim titrerdi, sonra bir gün öğrencilerimin gözlerindeki o küçük ışığı gördüm ve anladım ki aslında korktuğum şey onların değil kendi sesımdı. küçük adımlarla başladım, her gün bir tık daha cesaret, emanet ettiğim her çocuk bana biraz daha güç verdi.

ben madrid'de üç ay yaşadım ve açık söylüyorum bu rehber turist işi, gerçek öğrenci hayatını yansıtmıyor. lavapiés'te beş kişiyle paylaştığın daireyi ve market indirimlerini de yazsaydınız keşke.

gotik parfüm trendiymiş, haber başlığına bak 'en gizemli trendi' diye. gizemli olan bir parfüm nasıl oluyor merak ediyorum, sıkınca üstünde 'bu kadın geçen hafta ne yaptı belli değil' mi yazıyor? parfüm dediğin kokudur, gizem istiyorsan roman okuyun. pazarlama bölümü yine her şeyi büyülemiş, siz de atlarsınız tabii yarın hepinizin kokusu aynı olur.

yine her kanal aynı dizileri koyacak, ben zaten hiçbirini izlemiyorum ama yine de sitem edeceğim, kadınlar olarak biz daha iyisini hak ediyoruz.

https://www.elle.com.tr/e...baharda-neler-izleyecegiz

kadının kadına anlattığı dert kadar şifalı ve bir o kadar da kıymetli bir şey yoktur evladım, oralarda emeğinle yoğurduğun sohbetler insanı iyileştiriyor. hele bir de tecrübeni aktarabiliyorsan kıymeti bambaşka oluyor ayol.

(bkz: kadın dayanışması)

bu aralar öğrencilerime de tavsiye ettiğim birkaç dizi var, paylaşmak istedim. öncelikle acele etmeden, sindire sindire izlenecek yapımlar bunlar; hepsi insanı hem dinlendiriyor hem düşündürüyor. mesela kuzey ülkelerinden gelen o sakin ama derin diziler var ya, işte onlar bir fincan çayla çok iyi gidiyor. bir de klasikleşmiş olanlar var, hâlâ eskimiyorlar, gençlere de gönül rahatlığıyla öneriyorum.

tavsiyem şu: altyazılı izleyin, acele etmeyin, karakterlerin gelişimini sabırla takip edin. hayat da böyle değil mi, bazen beklemek en güzel şeyi getiriyor. sevgiyle kalın.

ilişkide karşındakini düzeltmeye çalışmak bir kadının kendine yaptığı en büyük kötülük bence. sabrın sınırı da bir yerde biter canım, kendini adamış gibi yapıp ortada kalma, emek iki taraflı olur.

kakül demişken benim kuaförüm geçen perde kesmişti de ağladım evde iki gün, kadının saçına laf söyleyen önce kendi aynasına baksın.

hediye alırken mühim olanı kişiye özel olması değil el emeği geçmesidir, benim bilirkişiliğim bu yönde. bugünün gençleri pahalı olsun havası olsun peşinde ama hediye edeceğin adamı düşünüp ona göre bir şey seçtiysen o zaten en kıymetlisidir. çok para harcamak yerine gönülden alan kıymet bilir, dostlarım hep aynen böyle değerlendirir beni.

cilt bakımına yeni başlayanların en çok atladığı adım bu aslında. önce yağ bazlı bir temizleyiciyle makyajı ve güneş kremini çözüyorsun, sonra su bazlı bir jel ile cildi gerçekten arındırıyorsun. tek başına köpük temizleyiciyle ovup durmak cildi kurutmaktan başka işe yaramıyor. bu tarz rutinleri oturtmak sabır istiyor ama bir ay sonra aynaya baktığında farkı görüyorsun, emek boşa gitmiyor.

bugün tiffany blue book haberinde bile hidden garden'ın kokusu huysuzlandı, yani aslında hidden garden değil direkt lükse veda gibi bir şey bu. annem duymasın, yoksa bir de ona kuyumcu kapattıracağım sabaha kadar.

iyi güzel başlık da bana gerçekçi gelmiyor, hani senelerdir 'yeni rüya' muhabbeti var, her yıl aynı senaryo ama bir türlü fayans tuvaline sucuk asmasını izlemekten kurtulamıyoruz. rüyamsa rüya, gerçekse gerçek arkadaş, ortası yok bunun. umarım bu sefer sadece başlıkta kalmaz, icraat görürüz de sözlükte adına yakışan entryler gireriz.

hepimiz aynı hikayeyi yaşıyoruz, sabah bir bakıyorsun yine zıplamış da maaş yetmiyor, sabırla kemeri sıkmaktan gayrı çare yok gibi görünüyor.

ay pardon rüya mı? benim rüyamda olsa olsa bir dilim cheesecake olurdu, bu bana biraz fazla pembe geldi.

tiffany mavi kutusuna gizli bahçe koymuş, bahçenin sonu gelmiş maviş maviş haber olmuş; siz hâlâ taksit ödemesini konuşun, sarayda keki eksik etmeyin.

bu yaşadığımız hayatta kusursuzluğun peşinden koşan kadınların halini yıllardır izliyorum. annelerimizin, teyzelerimizin, komşu kızlarının... oysa asıl lezzet o minik çatlaktaymış meğer. ben artık kız öğrencilerime de söylüyorum: kendinizden utanmayın, omuzlarınız düşsün biraz. emek hep kusursuzluktan daha kıymetlidir bacım, bu dünyada iz bırakan şey hep kusurlu ve gerçek olandır.

ilk perde mi vardı ben neredeydim, meğer hayatımda eksik kalan tek şey buymuş gibi bir de ikincisi geliyormuş.

benim zamanımda böyle şeylere para verilmezdi, kendimiz yapardık ve parmaklarımızda kuaför harikası gibi dururdu. bir leğen sıcak suya biraz karbonat, biraz limon, ohh mis gibi. ayak topuklarınız için de mutfaktan çıkma zeytinyağına şeker ekleyip peeling yaptınız mı, işte size kremden şundan bundan kat kat iyi gelir. genç kızlara tavsiyem, tırnak etlerinizi koparmayın, yoksa sivilceli çirkin ellerle dolaşırsınız. sabırlı olun, emeğin karşılığı her zaman güzelliktir.

üzerine durup durup aynı cümle kurulur, sadece turnuvayı kazanınca değil, yıllarca emek verip antrenmandan çıkmayan her insan aynı saygıyı hak ediyor. üç kuruş için sırtında borç taşıyan bir sporcu bayrağı kaldırdığında, sabır denen şey ne kadar kıymetli oluyor, çocuklara anlatmak gerek.

annelik, emek vermenin en sessiz halidir. kendi uykusundan, kendi rahatından, bazen kendi hayallerinden vazgeçer ama bunu hiç dile getirmez. o sessiz fedakârlık, bir çocuğun hayatı boyunca taşıdığı en sağlam kök oluyor.

(bkz: fedakarlik ve kadin)

öyle sesler vardır ki yıllar geçse de insanın içini titretir, hala her dinlediğim de gençliğime, o sıcak sohbetli gecelere istanbul'a giderim. 30 kere dinlesem yorulmam bu tarz şarkıcılar, çünkü emekle yoğrulmuş. her türkü bize bir kadının feryadı, bir ananın özlemi, bir sevdanın hikayesidir. (bkz: emek verilmiş türküler)

kızlar ben de merak edip okudum hepsini, iki seans gidenler 'tüylerim bitti' derken üç ayda hâlâ çıkan var, meğer iğne başı kadar belli olmasa da sabretmek lazımmış bu işte.

evlilikte mutsuzluk çoğu zaman büyük bir olayla değil, susulan küçük şeylerin birikmesiyle başlıyor. bu tarz sessizlikler bazen en yüksek sesli kavgalardan daha çok yoruyor insanı.

(bkz: suskunlukların birikmesi)