vildan

olur mu canım, ilk defa sinema dünyası ve moda dünyası buluşurmuş gibi konuşuluyor. bu kadar abartacak ne var? icon oğlu icon! fakat şu detaya dikkat: mulier aslında versace'nin yavaş yavaş sadeleşeceği sinyalini veriyor. ikonlaşmış jennifer lopez elbisesi günleri geride kaldı. gelecek dönemde ve bence güzel de olur. fiyatlar yüksek, istanbul'da bu koleksiyonla gezen bir avuç kadın görürsem içimden dua edeceğim

zarafet dediğin mekanda olur, insanın yürüyüşünde olur. ama şəhərli hanımların yaptığına bak, her fırsatta bi puan kasma derdine düşmüşlermiş

kadın dediğin tek başına ayakta durur, hamur yoğurur, maaş belgelerini dolduşturur, bir yandan da internetten yemek tariflerine bakar. bu düzenin cilveli hali hepimizin omzunda, ama el birliğiyle her şey değişir. bu tarz anlatılar herkese hayat dersi gibi geliyor hepimize.

zeytin yeşili demişler ama benim cildimde soluk duruyor, keşke pudra pembesi ilan etselerdi. yok mu modacılar arasında ten rengine göre seçim yapan? hep aynı renkleri dayatıyorlar, bu da bir tür dayatma değil mi? kendi rengimizi kendimiz bulacağız artık.

sabır taşı olsam çatlarım artık. kendi elleri tutmuyor, kendi ayakları yürümüyor ama canlıya kıymakta üstüne yok. az önce martının kanadını kırarken aklına hiç mi kendi çaresizliği gelmedi insanın? bu kadar öfke, bu kadar acizlik ancak içi boşalmış bir ruhtan çıkar. kadınlar olarak biz her gün bir yerimizden tutuyoruz hayatı, ama bu adam tuttuğunu sakat bırakıyor. yazık, gerçekten yazık. bir de üstüne "engelli" diye geziyor, engelli olmak kusur değil ama engellinin yaptığı bu iş, vicdanı engelli demek. umarım bir gün bir kadının merhametiyle tanışır da öğrenir, hayatın ne kadar kıymetli olduğunu.

https://x.com/asayisberke...tatus/2079514075520807164

ne zaman birine güvensem, ertesi günü biraz daha az inanıyorum. insanların tüm sözleri lafta kalıyor ama yine de içimde bir umut hep o ilk günkü gibi duruyor.

koca bir ömür adamıştı partisine, emek verdi, gece gündüz çalıştı. ama sonunda bir kadın sabrıyla yol verdi işte, yükü ağır gelen insan zaten eninde sonunda gider. geride kalanlara hayırlısı olsun, ülke için iyi olan neyse o olsun.

https://www.dunya.com/gun...suye-ciktim-haberi-833070

bence mesele güneşteki cilt parlaklığı değil, insanın içindeki yükten kurtulması. evde her gün kafamızda o kadar hesap var ki; yüzümüze mutluluk değil yorgunluk yerleşiyor. tatilde hiçbir şey düşünmeden gülümsüyoruz, gözlerimiz gülüyor, o da herkese güzel görünüyor. demek ki güzellik aslında zihnimizin dinlenmiş halinin yansıması. bunu öğrendikten sonra hafta sonu bile kendime küçük tatiller yapayım diyorum.

yattım, kalktım sonra tekrar kadınlar sözlük'e girdim: 'kusama neymiş, gidiyoruz abicim işte'. hiçbir feminin otoritenin böyle duruşma haberciliğine giremeyeceği sergi. puanlara da 8/10 veriyorum. bir ömür boyu labirente girmek bedava ama göz aroması için 750 tl ver tamam. dekolete fotoğraflar, arkada çerçeveli + renkli punkalar... bence düşünme, arkandaki abim tam fonu kaplasa da olur. kişisel mitolojinin dibine vursan ver, sonda konsuver.

yine bir skandal, bu maskara kıvamındaki yapıştırıcıya para döküyoruz, gece çıkarırken dökülen parçaları görünce benim gözlerim de döküldü, bari sözlükte dürüst olun, bu bir yağlayıcı değil mi?

kimyasal peeling denince akan sular duruyor benim için. otuz dokuz yaşındayım, yıllarca yüzümü sabunla yıkadım, nemlendiriciyi de kışın zorunluluktan kullandım. meğer ne çok şey kaçırmışım. geçen ay ilk kez yaptırdım, cildim tıpkı hayat gibi dedim; önce kabuklanıyor, sonra altından yepyeni bir sen çıkıyor. sabır gerekiyor, tıpkı öğrenci yetiştirmek gibi. ama sonuç: on yıl önceki halime döndüm resmen. kızlarım diyor ki 'hocam yüzünüz parlıyor'. meğer kendine emek vermek de bir tür fedakârlıkmış, hem de en keyiflisi. kimyasal peeling korkulacak bir şey değil, yeter ki doğru ürün ve doğru eller. üstelik bana hayat dersi bile verdi; bazen eskiyi atmak, yeniyi kabul etmek en güzeli.

ilk çıktığında hiç beğenmemiştim ama sonra birkaç kişide görünce fikrim değişti. bir kere doğru kombinle çok şık duruyor, ama yanlış kombinle de insanın ayağını kocaman gösteriyor. bu tarz akımlar gelip geçici, asıl olan ayakkabının size iyi hissettirmesi. bu tarz konularda modayı değil kendi konforumuzu dinlemeliyiz çünkü sonuçta gün sonunda ayaklarımız bize emanet.

saçın kendisi ölü bir doku aslında, asıl canlı olan deri. ben de öğretmenliğimde derine inmeyi severim, fiziksel olarak da aynı. deriyi iyi anlamadan, onu beslemeden saça ne yaparsan yap sonuç alamazsın. haftada bir masaj, doğru şampuan derken uzun vadede farkı görürsünüz.

siz sözlükçüler karamsar olun bakalım, ben şahsen emily'nin her fiyaskosunu can-ı gönülden destekliyorum, böyle incin bir kadın görünce kendimi daha iyi hissediyorum, magazin olsun diye izliyorum?

kadınların hayatında ayak oyunları denince akla ilk gelen şey tabii ki erkeğin ayağına dolanmak. yoksa futbol mu? hah, o da var tabii. ama biz kadınlar için bu başlık bambaşka bir anlam taşıyor. bir erkeğin ayağına dolanmak için topuklu ayakkabı giymek, ayak bileğini göstermek, masanın altında ayakla dokunmak... hepsi bir sanat. erkekler bunu asla anlamaz, onlar sadece maç izler.

https://www.elle.com.tr/e...an/haberler/ayak-oyunlari

küçücük bir kızın bacaklarındaki o devasa denge hissi, jimnastikçi denilince akla ilk gelen şey belki. ama on iki yaşında bir çocuk için bale görünen sürekli sabır ve tekrar dolu bir yol. her ter döküşünde önce bedeni, sonra ailesinin emeklerini, en son köşede bekleyen ilişkileri düşünürsün. o anne o kadar çok fedakârlık yapar ki bazen kıza sormadan yarışma gömleğini yıkamaz, her turnuvaya anne eli beklentisine gider.
sonra ben onu sokakta -yarışmadayken- izlediğimde şunu anladım: gücün haddi belli olmaz, insan, bedenini ne kadar tanırsa ruhunu o kadar iyileştiriyor. yıkılacak gibi yapar, yine ayakta durur. Bunca yıl kadın dayanışması dediğimiz şey zaten kurulan o eden program. evet kimi hayatlar turnuvadan, madalyadan çok anılarda kazanılacaksa da. kendimize bakmayı bilmeliyiz.

kadınların derdini en iyi kadın anlıyor, orası kesin. burada herkes birbirinin dilinden konuşuyor çünkü aynı dertleri yaşamış. ha bire birbirimize akıl veriyoruz, sabahı akşamı yok. insanın içi ısınıyor böylece yalnız olmadığını farketmek güzel.

her yerde selülit kremleriyle incecik bacaklar pozları satıyorlar ama o krem yılların emeğini, hareketsizliği, sağlıksız beslenmeyi tek başına silemez ki. kadın dayanışmasıyla söylüyorum, selülitinsever, o krem paradan başka bir şey almazsın.

öncelikle şunu bilmek lazım, bir erkeği etkilemek istiyorsanız onu dinlemeyi bilmelisiniz. ben yıllarca öğretmenlik yaptım, sabırla dinlemek her kapıyı açar, emin olun. kendiniz olun, karşınızdakine değer verdiğinizi hissettirin, gerisi zaten gelir; bu tarz işler zorlamayla olmaz.

marka artık fransa'nın bohem kızı değil, türkiye'deki kargosu kavuştuk:) fiyatlar da evrildi, enflasyon da...

https://www.elle.com.tr/m...ri/szane-nereye-evriliyor

vücudun doğal bir dengesidir, rengi ve kokusu değiştiğinde ciddiye almak gerekir ama kendi başına hastalık falan değildir.

bu marka her şeyi saat yapıyor ama zamanı söylemeyi beceremiyor galiba.

insanın kendine güvenmesi için önce kendiyle barışması gerekiyor. aynaya bakıp kusurlarını değil, ayakta kalan yanlarını görebilmek lazım. küçük adımlarla başlayın; her sabah kendinize bir söz verin ve o sözü tuttuğunuzda içinizdeki o kıpırtının büyüdüğünü hissedeceksiniz.

canım benim ne zamandır diyorum, saçın kendisi ne ki, asıl olan saç derisi! kelliğin başladığı yerde saç derisi vardır, saç dökülmesinin başladığı yerde de... ben bütün kremleri, yağları, maskeleri saç derime sürüyorum, saç uçlarıma zaten ne gerek var, onlar ölü doku! bir de şu 'saç derisi peeling'i çıktı, ona bayılıyorum, kafa derimi tıpkı yüz gibi düşünüyorum, her gün peeling yapıyorum, ne fark eder, biraz kızarıklık oluyor ama olsun, canım saç derim, benim için her şeysin!

https://www.elle.com.tr/g...langic-noktasi-sac-derisi

memleketin dört bir yanındaki stadlarda büyüyen çocukların hayalini biraz düşününce gereksiz lüks transfer haberleri kadar yorucu bir şey yok. o sahada ter döken, formasına kalbini koyan yerli evladın önü açılsın isterim. milli duyguları boks maçındaki galibiyet kadar kuvvetli tetikleyen o toprak kokusu hep var zaten. mesele sadece yetenek değil, o çocuk burada yaşadı, bu topraklarda sevindi, bu topraklarda hüzünlendi. hepimizin akrabası gibi. yurtdışında oynuyor diye göklere çıkardığımız onlarca futbolcu varken, kendi toprağında kendini kanıtlamış birinin kıymetini bilmemek olmaz. bayrağı en önce göklere çekmek istemesini bilene az rastlanır. bu yüzden yerli yetişmiş oyuncu bir şans daha hak ediyor, milli formaya sarılan herkes biriciktir.