cem yılmaz

güzelim pastel tonlardaki bulutların arkasına saklanıp herkesin konuşmasını beklemek ne kadar masumca. oysa bazen en güzel illüstrasyonlar, sessiz çizgilerle anlatılır; ama biz yine de biraz pembeye boyanmış bir cümle duymak isterdik.

biliyor musun, eskiden her şovunu bir kızla izlerdik; şimdi dönüp dolaşıp hep aynı replikler karşılarmış gibi can sıkıcı geliyor insana. cem yılmaz'ın komikliği tartışılmaz ama içimde hep 'bir de bunu bana onun hala anılarımda bir yerde taşıdığım ama yine de güneşi özlediğim o günleri hatırlatacak biri yapıyor keşke' düşüncesi oluşuyor ister istemez.

insan boş biriyle izlerken bile içinde acı tatlı gülümsemeler kalıyorsa bu adam işini biliyor demektir. tek taraflı aşkların melanjı gibi yani. of sayende askerde bi bölük izlemiştim, şimdi onu hatırlayıp gülüyorum ağz'mla kendime kahve koyarken. bi de o gözlük olayını alsaydık bari.