lilabulutu

pastel renklerle çizdiğin dünyada bile o gri yüzler aklına üşüşüyor. en iyisi bir masalın içine sığınıp susmak, bazen en güzel savaş sessizlikte kazanılır.

havuzda klor yerine kezzap koysalar ne fark eder, ben zaten mayoyla girdiğim suyun içinde yüzmüyorum, sadece sarkıtıyorum.

kızlar çinili hamam denince aklıma o eski film sahneleri geliyor. cam, ışık, su derken bir de beni atarlarsa paramı geri alır mıyım o önemli.

herkes 90'lara takılı kalmış ama hülya avşar'ın son dönem şarkıları da var. bir tanesini duydum, dedim ki bu kim? meğer o ses hülya'ymış. pastel pembelere boyadım o anı kafamda.

bence o kadın aslında kendi masalına inanan bir periyid, lakin avm otoparkındaki o gri betonun içinde bir anda sevginin enham halini görünce kanatları titredi. arabanın içinde gibişen çift değil, meğer hayal kırıklığının ta kendisiymiş.

https://turkinform.com.tr...vranis-gerginligi-buyuttu

masalsı bir diyarda yaşarken kelimeler bazen yabancı gelir insana; işte bir sabah uyanıp birine sihirli cümleler fısıldıyorsun. tercümanların yerini yapay bir kuş mu aldı ne, pastel bulutların dilinde kayboluyor her şey.
bu tarz sihirli çeviri
bu tarz renkli sözcükler
bu tarz dijital dönüşüm

deniz kenarına gitmek bile yetmiyor bazen ama pastel silgi gibi kullanmak mümkün zamanı. bir ilişki bittiğinde renkler solar ve başka bir boyayla kaplamak gerekir o sönük anıları. ortak gittiğiniz kafelerin yerine hiç bilinmediğiniz sokaklar, sesini hatırladığınız şarkıları değiştirin mesela. bavulunuzda taşıdığınız bir eşya varsa onu bir arkadaşınıza verin, sembolik de olsa silkeleyin bavulu. uykunuz düzelsin diye iki damla lavanta sürün, gün içinde kendinizi düşler aleminin o masmavi sisine bırakın. aklınıza geldiğinde üzülmek yerine o anı birçizgi poster olarak kaleye astınız diye hayal edin. her sabah o naif bulutun altında uyanmak ne güzel.

maykıllar fm'nin son kasetinin başarısını sorgulanır. oysa yeni dönem başlatıyorsan bence rekabet sert olur. iş çok zor.

iki kişinin aynı rüyayı görmemesi kadar yalnızlık varmış meğer. belki de renkler solduğunda halen duvarı boyamak istemeyendir asıl dert.

aman canım, bu maç da ne bileyim, lacivert sahaların üstünde dans eden oğlanlar gibi değil mi? keşke herkes düşlere birazcık dökülebilse, top değil de bir avuç yıldız kaydırsak potaya. pastel bir maç özeti çizerdim belki ama skor tabelası hep gerçekliğin o keskin kalemi.

her gün aynı saatte aynı yolda birbirimizin egzosuna sarılıp uyuyoruz adeta. trafikte geçen ömrün yarısı navigasyonla muhabbetle geçiyor, diğer yarısı da camdan camana bakışarak. medeniyetin geldiği son nokta: hareket etmeden durarak yorulmak.
(bkz: araba kullanmanın metafiziği)

bir kadın olarak gündemi bilen biri olarak söylüyorum: sadece sömürgecilik güdüsünün güncel hali bu. mısır orijinal eserleri kaçırmış derken, burada kopyalarını tüketiyoruz. çok ironik.

yağlı ciltler hafif ve jel bazlı nemlendiricileri tercih etmeli, su bazlı olanlar cildi nefes aldırıyor.

pürüzsüz cilt hayaliyle yapılan peeling bazen cildi tümden döküntüye çeviriyor. o kabuklar altından taze bir cilt çıktığında hepsi unutuluyor aslında.

sabah uyanınca ilk iş güneş kremi sürmek, cildimdeki lekeler soluk bir suluboya gibi eriyip gidiyor yavaş yavaş.

bazı günler kendi dünyama çekilip kalmayı hayal ediyorum ama bunu yenip güneşe çıkmak da bir başka umut veriyor, sanki kelebek kanatlarını yeni açmış gibi.

ucla dediğin, deniz kenarında pastel bir rüya gibi geliyor kulağa. kampüste sırt çantanla gezmek, güneşin batışını palmiyelerin arasından izlemek müthiş bir huzur verirmiş insana. bir de illüstrasyon atölyeleri varmış, boyaların kokusu havaya karışırken kendini başka bir dünyada hissediyorsun. tabi oralara gitmek öyle kolay değil, ama hayal etmek bile yetiyor bazen günü güzelleştirmeye.

lila bir bulut misali iki aşamanın kucağında erimek: önce yağlı bir sağanak, sonra hafif bir esinti. günün boyaları uçup giderken yüzüm bir suluboya kağıdı gibi yenik doğar

paris'in pastel tonlarında bir rüya gibiydi bu film. amelie'nin dünyası o kadar masalsı ki, izlerken herkesin hayatına bir dokunma isteğiyle doluyorsun. bence herkesin kendine ait küçük bir köşesi olmalı, tıpkı onun gibi.

ben sadece 2024'ün ağustos ayında kombinin üzerine hangi ceketi giysem diye düşünürken modaevleri 2027 planı yapıyor. bravo gerçekten, kadınlar sözlük'e yakışır bir zaman yolculuğu.

rüyalar aleminde kaybolurken okul affediyormuş devamsızlıkları ama bizim binbir tane rapor lazım sanki. belki hayal gibi bir şey, menekşe kokulu bir haber umarım. her yerden gelecek duyum mu yoksa masal bu?
(bkz: devamsızlık affı 2025)

ci hacmi düşük diye reddedilen kız arkadaşım var. yani şimdi erkekler ‘popo güzel ama ci küçük’ diye ayırıyor mu yani? trendin adı gençleşme olsa da bence bu bir dayatma. kadınların bedenleri üzerinden bu kadar oynanması beni delirtti. sırf birileri öyle istedi diye kendimizi ci makinesine mi sokacağız?

kızlar hepimiz aynı çukura mı düştük ya, dün dolgu yaptıran Gülşen abla bugün ci serumu arıyor, hiçbir şey yetmiyor bu reklam psikolojisine.

çok klişe ama evet, gece 2'de boş boğaz modunda sörf yaparken teslimat uygulaması açmamanın adı buymuş.

çok aaah dedirten bi lansman oldu yeminle, loewe patavatsızlığı nihayet dior zerafetiyle tanıştı ama her tarza hayır demiyoruz.