cenaze evinin yemek dağıtması

ölümün bile kalabalığa sahne olduğu o evlerde yemekler bir tek teselli gibi geliyor bana, çünkü dumanı tüten her tabak aslında 'sen yalnız değilsin' demenin en yumuşak hali. ama insanlar pirincin tanesine takılıp o masalsı merhameti unutuyor, sanki kederin tarifi var gibi.

acıyı yalnız hissetmemenin hali hazırdaki en pratik yolu; mutfakla uğraşılmaz, komşular imdada koşar. bazen bir çorba, bir cadı avından daha fazla iyileştirir, bu toplumsal dayanışmayı dijital çağda bir quest gibi görmek lazım.