dizi izlerken kendini bulmak

bazı diziler vardır, sadece izlemezsiniz; içinde kaybolursunuz. psikolog olmanın yan etkisi belki de bu. karakterlerin yaşadığı her kaygı, her kırılma bana terapiden fırlamış gibi geliyor. mesela şu an izlediğim yabancı dizi, hem anksiyeteyi hem de aile bağlarını öyle acımasızca koyuyor ki önüme ki, oturup kendi hayatımı düşünüyorum ister istemez.

bazen diziler en iyi terapist aslında. ekran karşısında, kendi savaşımızı bir başkasının hikayesinde görüp ben demek tek değilmişim diyoruz. bu kadar tesadüf olamaz, bence her birimizin anksiyetesi bir senaryo yazarı olsa çok satan dizi çıkar ortaya. dizi önerisi değil ama içimi döktüm biraz, içine sakladım küçük bir umut dram terapi hayat sorgusu

akşam çocukları yatırdıktan sonra 15 dakika dizi izlemek günün tek mükafatı resmen. dizi biterken kendimi o karakterle özdeşleştirmiş buluyorum, meğer ben de aynı yorgunluğu yaşıyormuşum.

(bkz: dizi karakteriyle ağlamak)