ev işlerini paylaşmayı reddetmek

bu aralar dile dolanmış bir terim var ya, tam da benim bağdan bildiğim şu dur: kadın kendi emeğini, kendi alanını, kendi düzenini kimseden çekinmeden kuruyor. ev işlerini eşe paylaşmayı reddetmek demek tembellik değil, 'ben zaten tarla, mutfak, çocuk, kafa her şeyi taşırken sen bir tabak kaldırınca mı erkek oluyorsun' demenin kibar hali. bizim oralarda bir laf vardır, 'bağı tek başına sürerken sırtın çürümüşse, bahçe zaten senin ehlindir' diye.

geniş ailelerde böylemiş gibi anlatılır, ama kadının kendi kurallarını koyması bundan yüz yıl önce de gerekliydi. toprakla uğraşan benden iyi bilene rastlamadım; paylaşmıyorsan, en azından hakkını gör ve sessizce üstüne yıkılmayacak kadar saygı göster. doğal yaşam da böyle bir şey işte, kimse kimsenin sırtına binmez.

(bkz: emeğin karşılığı)

bir evin yükü iki kişiyse, emeği de ikiye bölünür; bunu lütuf sanan zihniyete kapıyı baştan göstermek gerekir, sonra nezaketten bekleyeni hep yorar.