ev sahibi kiracı kavgası denen şey bazen öyle yorucu bir hal alıyor ki iki taraf da haklı gibi görünse de ortalık bir ütü masası kadar gergin oluyor. insanın evinde huzur beklemek en doğal hakkı, ama kira zamları gelince o zarafet bir anda bozuluveriyor.
açıkçası ben de bu işlerde hep ince bir denge arıyorum, karşısındakini kırmadan konuşabilmek bir sanat. yoksa estetik bir evde yaşayıp içindeki huzuru kaybetmek hiç akıllıca değil.
bu ülkede ev sahibi olmak mı daha zor, kiracı olmak mı, sorsanız cevabım kesin değil; ama kavga etmenin en kolay sanatı bu işte. bir taraf kirasını artırıyor, diğer taraf 'ben burada yaşıyorum insan evladıyım' diye diretiyor. ortada hep aynı tablo, iki taraf da haklı, iki taraf da birbirinden şikayetçi.
ben ev aradığım günlerde gerildiğim kadar iş yerinde bile gerilmedim. sözüm tarafları eşit gömmek değil ama ev bakmak bir iş değil, sanki gizli bir sınav ve iki büyük eski bir dolap gibi karşında bükülüp duruyor. sonunda imzayı attığunda içinden lanetliyorsun ne ev sahibini ne kiracıyı; hepsi tepenizde, sırada sizi bekliyor.
