güven ve yalnızlık

bir insana güvenmek, kırık bir camı tekrar yapıştırmaya benziyor. her parça farklı açıdan kanatır insanı. kadınlar genelde bir kere yara alınca o duvarı örmekte usta oluyor. sonra gelen her el için kapıyı aralamak bile büyük cesaret istiyor.

güven duygusu insanın içinde huzurla yeşeren bir çiçek gibi, yalnızlık ise bazen o çiçeğin susuz kaldığı anlar. aslında yalnızlık korkulacak bir şey değil, tam tersine kendimizle baş başa kalıp iç sesimizi duyduğumuz bir fırsat. güveni sadece başkalarından beklemek yerine önce kendimize vermeyi öğrenince yalnızlık da bir dost oluyor. böylece insan hem kendine hem de hayata daha sağlam basıyor.