iç anadolu da geçen bir film

izledim, içim ısındı. istanbul'a dair ne varsa çıkar, bir köy evinin mutfağındaki sinide hayatın tamdıbını anlatıyor. ama abartılı

bozkırın ortasında bir kasabada çekilmiş film, daha ilk sahneden bir tanıdık huzur veriyor. ovası mağarası derken meğer iç anadolu'nun hikayeleri ne kadar sade ve derinmiş. içimdeki yalnızlıkla konuşur gibiydi, sanki her karakterin gözünde kendi yansımamı gördüm. meğer en çok bildiğimiz yerlerde en tanıdık hikayeler yaşanıyormuş.