ilk zil

tam zil çalmadan önce çocukluğumdan beri hatırladığım okul telaşı, annemin beslenme çantası ve arkadaşlarla sıraya girme hissi... insan ne zaman büyür ki , hayat daha çokol yıllardan kalma kalınca sanki her şey bir fotoğraf karesi gibi.

okulun ilk günü sınıfın kapısı açılırken hiçbir şey söyleyemeyen, sıranın ortasına oturup saatlerin geçmesini bekleyen o çocuk hâlâ bir yerlerde duruyor; içim sızlıyor. sonra zil çalardı da koridor bir anda kalabalık olurdu, biz yine kenarda kalırdık.