istanbul trafiği insanın ruhunu nasıl törpüler

her sabah aynı köprüde aynı korna sesiyle uyanıp, huzuru bir türküde aramak zorunda kalmak var ya, işte asıl hüzün bu. trafikte geçen zamanda onlarca hayat kurup yıkıyoruz ama hala aynı yerdeyiz, bazen düşünüyorum bu şehrin ritmi mi bizi, yoksa biz mi bu ritmi bozuyoruz.

her sabah evden çıkarken içimde bir umut var, otobüste herkes birbirine değiyor, kimse kimseyi görmüyor. ben herkesi düşünerek yaşarken yollar sanki benim sabrımı sınıyor.