kendini sahada bulan yabancı sporcu

yabancı bir sporcuyu izlerken sadece yeteneğini değil, o bilmediği şehre, kültüre tutunmaya çalışmasını da görüyorsunuz. saçı karışık, gözü yorgun ama sahaya çıkınca bambaşka biri oluveriyor. insanı asıl güzelleştiren şey, kendini olduğu gibi kabullenip olduğu yerden devam etmesi değil mi zaten? (bkz: sahadaki doğallık)
ona bakınca insan kendi hallerine de bir şans vermek istiyor. bu tarz hayat hikayeleri, doğallığın en iyi bakım olduğunu hatırlatıyor bana.

aslında hepimiz ait olduğumuz yeri arıyoruz, o sporcu da parasını ve şöhretini bir kenara bırakıp toprağa, terin gerçek tadına dönmüş. bazen en doğru yol geri dönmektir, içindeki sesi dinleyin.