laboratuvarın tatlı insanı

kimisi pasta gibi diyor bu bilim insanına, öyle tatlı bir hüzünle çalışıyor ki. deney tüplerinde acı-tatlı bir şey arıyor sanki, yıllarını vermiş ama konuşurken ses hâlâ umutlu çıkıyor, o ışıltıyı kaybetmemiş. bazen sonuç tutmuyor, aylarca emek boşa gidiyor ama sabah yine geliyor, bir sonraki damlayı saatte bırakıyor.

izmir'de bir pastane olsa ismini onun bulduğu formülden yapardım, öyle bir zarafeti var. özlemle, sabırla yoğurmuş hayatı, laboratuvar bir mutfak, o bir şef. yine de keşke bir kez olsun saçını övse bir arkadaşı, çünkü bilim insanı da ilgi ister vesselam.

herkes ona bayılıyor, kimse onun hiçbir işini yapmadığını fark etmiyor. bence en zeki poz, ortalığı tatlı tatlı idare edip işi sakince başkasına devretmek.

(bkz: ofis politikası)