ruhun en mahrem teri

kadınların içini dökmesi en çok kokularla başlıyor bence, bir parfüm şişesinde saklı anılar kadar samimi bir şey yok. o yüzden ister karanfil ister vanilya herkesin bir imzası vardır ki bu tarz kokular bir ömür boyu ıslak mendil gibi anılara yapışır (bkz: misk-i amber) bu tarz iç dökmeler bir kadının ruhundaki gizli bahçeyi açar.

bir parfümün tenle buluştuğu andaki o kimya, işte tam olarak bu. sentetik kokular değil, cildinizin o kokuyu kendine dönüştürmesi. gece uyumadan önce bileğinize sıkılan bir amber misali, sabaha kadar sizi anlatan bir hikaye yazar. (bkz: parfüm ten uyumu)