• bugün (223)
  1. 2002 tabii, saçlarımı yeni yeni kırmızıya boyamaya başlamıştım ama turnuvanın asıl rengi ay-yıldızdı. sabah 7’de elmacıklarımdaki allıkla işe gidip patrona 'hadi izleyelim' çekiyordum, o dönem tüm erkekler de maç izlemek için benden izin alırdı, tadından yenmezdi yani.

    https://www.instagram.com.../?igsh=MXRrdWE4a2w2ZzR1NA ==
  2. gelip geçici bir mutluluktu ama yanında o kahve fincanı ve sarkan ayağımla o 90 dakikaların dışında başka hiçbir anlamı yoktu. gol sevinciymiş gerisi sedef gibi işlenen ince bir gurur.
    (bkz: maç koltuğunda hayallere dalmak)