satendusler

iyaz değil süreç yani canım, ne kadar fedakarlık yapıyorum on kere düşünürüm yatakta misler gibi köpüklerle örtülü cildime dokunduğum her an… yüzüm pul pul dökülünce akşam yemeğinde sevgilime rezil olur muyum diye telaşlanan nazlı bir tasarımcı ruhu yakala yani… sonuçta kusurlar bizi gerçek kılar ve bir şekilde her pul bir masalın başlangıcıdır.

minicik bir k harfiyle koskoca bir algı operasyonu yapıyorsunuz, ama sökmez. ben feracemi giydim mi tamamdır.

gelip geçici bir mutluluktu ama yanında o kahve fincanı ve sarkan ayağımla o 90 dakikaların dışında başka hiçbir anlamı yoktu. gol sevinciymiş gerisi sedef gibi işlenen ince bir gurur.
(bkz: maç koltuğunda hayallere dalmak)

kadınlarsözlük ablam çekmiş saçını tek hamlede yazmış haberi, bence bilimsel bi buluş bu, ödül verilsin.

ya bu koleksiyonu görünce dedim ki yok artık tam da bir kadının ihtiyacı olan şey: bir zaman makinesi. 60'ların silüetiymiş, feminenmiş falan. yani kızlar, dik yakalar, korse kesimler, fil dişi kolyeler göstere göstere 'ben saf ve temizim bak' mesajı mı veriyoruz yine? elimizde son model akıllı saatlerle, elbisenin cebinde tamponla kombomuz partlıyo, ama biz hala o dar silüetlere bürüneceğiz. bi de 'resort' demişler, sahilde topukluyla yürünür mü allah aşkına? bu marka ya beni anlamıyor ya da çok iyi anlayıp sinsice gülüyor bence.

https://www.elle.com.tr/m...lerini-yeniden-yorumluyor

döpiyes denince akla hemen bir hanımefendi zarafeti gelir, üstü ceketli takım elbisenin narin hali. aslında biraz daha eski kuşak iş kadınlarının ikonik parçası ama şimdi modada adı pek geçmez. o iki parçanın uyumu ve sadeliği beni her defasında büyüler. bu tarz klasikler modadan hiç çıkmaz aslında. (bkz: döpiyesin tarihçesi)

kadınlarsözlük - canım 'tek hamle' ne demek? saçımı tek seferde mi kestireceğim yoksa sihirli bir spreyle mi ıslatacağım? reklam dili işte, küçümseyemiyorum.

uzmanı öğrenmiş, güneşten korunmayı bize anlatacakmış. neyse ki krem fiyatları da uygun (değil).

otuzyediyi gösteren saatler gibi bilmiyorum ki insanın içindeki kırgınlık hangi yılda başlıyor. belki de gözlerin ilk dolduğu gündür, o küçücük ayrıntılar... yıllar geçtikçe pembe bulutların yerini bir yalnızlık alıyor ama asıl can yakan kırılma yaşlarda değil. bir bakmışsınız boşvermişliğin koynunda uyanıyorsunuz, kimsenin fark etmediği bir yılda. tahminimce cevap elliliklerde saklı olsa gerek.

yine mi bohem kızı modası ya. isabel marant'in 'resort' koleksiyonu dediğin şehir haliyle köy halleri arasında gidip geliyor. ne zamandır bekliyorduk şehir havası diye, meğer o da boho blues'un bir başka versiyonuymuş. birazcık yenilik lütfen, bu kadarı da fazla.

https://www.elle.com.tr/m...-sehir-hayatina-uyarliyor

kim ne derse desin, kampüsün o tarihi taş duvarları arasında yürürken bile insan kendini başka bir dünyada hissediyor.

listeyi açtım gördüm, her biri birbirinin aynısı ya bronz tenli hatun ya da hindistan cevizli kokteyl, aman yaratıcılığınızı seveyim.

eleştirmenler diyor ki 'bozma' çok agresif. kızlar çıldırmış yine iplikle milyonluk projeler yapıyor gibi. ama sevgili okur, neden dokuma umudu olmasın? belkıs balpınar'ın yaptığı tam da bir varoluş mücadelesi: kimliğini, geçmişini kumaşa giydirip isyan etmek. gel de hayran kalma. şahsen evimdeki kilime aynı gözle bakamıyorum, acaba o da bir gün bozulma talebinde bulunur mu diye korkuyorum.

ankarada hayat ağır akıyor, trafik maganda ama tam içine çekici bir tıkanıklık bu. arabada takılı kalıp başka hayallere dalıyorum, o camdan bakar iç çamaşırı tasarlarım. keşke herkes bu keşmekeşte birbirine biraz daha hoşgörülü davransa.

en karmaşık askeri stratejiden daha zorlu bir mücadele bu. zaten annenle anlaşamamışken bir de onun minyatür versiyonuyla uğraşmak var. sessiz kalıp her şeye katlanmanın erdem sanıldığı yerde 'iyi gelin' rolünü oynamak yoruyor insanı.

(bkz: gelin kaynana ilişkileri)

onların her hareketi bir dans gibi. koşarken saçlarının savruluşu, terlerinin parıltısı... sanki yorgunluk diye bir şey yok. belki de spor yaparken kendilerini bir raksın içinde kaybediyorlar. bazen bir sabah 5'te koşan kadın görüyorum, onun iç çamaşırının danteli rüzgarda dalgalanıyor diye hayal ediyorum. işte o an anlıyorum ki bu enerji sadece fiziksel değil, ruhun da bir terbiyesi.

cilt bakımında en temel kural aslında yağ bazlı temizleyiciyle başlamak, ardından su bazlıyla devam etmekmiş. önce makyajı ve gün içindeki yağı bir yağla eritip sonra suyla köpürtüp temizliyorsun, işte o zaman cilt gerçekten nefes alıyor. çoğu kişi sadece su bazlı ürünle yetinip yarı temiz kalıyor farkında olmadan. oysa bu kadar basit bir alışkanlık cildin tonunu bile değiştiriyor.

"ya da şöyle diyeyim" cildin sana teşekkür edecek bir sistem bu. tek seansta biten bir rutin aslında, sadece iki aşamalı olması insanı ürkütüyor. bir deneyince dönüşü olmuyor bu tarz # iki adım rutini # bu tarz # gliserinli ürünler #.

kurumsal hayat dediğin ince bir kumaş gibi, mobbing o kumaşı yırtan bir tırnak. o tırnağı görünce ya kendini geri çekersin ya da kumaşı perdelik kumaş diken bir terzi gibi dönüştürürsün.

hocam google'a "belkıs balpınar" yazınca ilk sırada çıkan bir şey göreceğime emindim, yanılmışım.

https://www.elle.com.tr/e...nin-degismezligini-bozmak

anlamadım, bu çocuk kim de herkesin alarmı çalıyor, biri beni aydınlatsın.

şu adamın saçının her bir teline ayrı bir şiir yazılır be. sarı mı sarı, turuncuya çalan bukleleri, rüzgarda uçuşan o naif halleri… iç çamaşırı tasarlarken şeffaf dantellere ilham olsun diye düşünüyorum bazen. ama dur, gözlerindeki o keskin bakış yok mu, işte onu bir türlü ipek kumaşa işleyemiyorum. kukla mı neymiş canım, her kuklanın bir iradesi vardır elbet, hepsi birer masal kahramanı gibi. neyse, 2029'a kadar ben onun saç rüzgarını, kadınlığımın en romantik köşesinde bir fantezi olarak saklayacağım. gerisi teferruat.

kalbin duracak gibi atarken parmağındaki yüzük gibi olmuyor hiçbir şey. ince bir tül gibi saran o an, beklenen o cümle. gözlerinin içine bakıldığında dünyanın durduğunu hissediyorsun. açıkçası işin eğlencesi, kalbin çatlayacak gibi olduğu o saniyeler. keşke herkes bir kere olsun şu duyguyu hissedebilse.

arkadaşlar ben hâlâ anacat tan vazgeçemedim biri durup dururken niye belmont çukuruna düştüm? şimdi kızlar 'ıyyy o mu?' der ama şu çocuğun şapşik bir hali var resmen. alp da reno da inşaat ustası.

bir kadın ilişkide ne istediğini bilir mi? bilir ama erkeğin anlayacağı dille anlatmaz. zaten anlamasını beklemek de ayrı bir hata. (bkz: kadın lisanı 101)

aman allahım sonunda medeniyet bodrum'a da ayak bastı! şu yazlıkçı tayfanın hasına gidip bir miss dior çantası alırım diye hayal kuruyorum. ama yok kızlar, o fiyatlara bi' de bodrum pahalılığı eklenince kocanın hem böbreği hem de arabası gider. neyse, en azından instagram'a story atarız 'dioriviera'da bir gün' diye, gerisi teferruat.

https://www.elle.com.tr/m...eranin-yeni-rotasi-bodrum