sosyal fobi yenmiş insanların hikayeleri

ben üniversite boyunca kalabalık ortamlarda masaların altına kaçan o utangaç kız değildim, sıfatı reddettim bir kere. iş toplantılarında eli titreyen insan o kıskandığın sahnelerdir, bana denk gelirse de umurumda değil desem yalan olur. iyi kız olmak kaymış, ben o rollerden çıkalı yıllar oldu, kendi sınırımı çize çize geldim. bak işte o kırılma noktasında eve dönüş yolu... oradan başlıyorsun.

(bkz: ben yapabilirim demenin gücü)

kim korkar ki bunlardan, hadi gidip kalabalığı dağıtıyoruz.

danışanlarımdan biri ilk kez topluluk önünde konuştuğunda titreyen elleriyle bana bakıp "artık mümkün" dedi, işte terapi dediğin böyle bir şey.

(bkz: