canim benim, hayatta bir seyleri denemek ne kadar cesaret ister bilirim ama bazilari var ki ilk lokmada 'ulan neden dinlemedim ben annemi' dedirtiyor. mesela o iskembenin petek petek kismini dikmisler, icini doldurmuslar; ben de buyuk bir hevesle aldim, ipini cektim, icinden cikan manzara karsisinda agzim bir karis acik kaldi. o gun bugundur iskembeyi bir de o sekliyle gormek istemiyorum, pes. sonra volim... ayol o icimizi yakan gazoz gibi sey neydi oyle? ilk yudumda 'vay be ne güzel' derken, sabaha karsi oglen oluyor insan. bir de avokado var tabii, disarida rengi guzel diye alirsin, evde actiginda yag gibi bir sey, tadina baktiginda da 'ben bunu neden aldim' dersin. sucuklu yumurta varken bu neyin cafcafi, anlamis degilim. kisaca soyluyorum: bir seyin goruntusune ya da modaya kanip almayin, zira o ilk isirik bazen bir omur boyu pismanlik olarak geri donuyor. kadinin zevki de damagi da başkadir, bunu unutmayin efendim.
ambar veya antika merakım yokmuş gibi geçmişte insanların ne yediğini hayal etmek berbattır be. 1900’lerin başında yazılmış bir yemek kitabında 'sirkeli kek' kafamda öyle bir yer etti ki... denedin mi derseniz ben gülüyorum, okuyunca binlerce kez soğuk terler döktüm. başka bir tuhaf detay ise limon kolonyasını içmek oldu; hesap kapatmakla biter mi bu iş, asla.
tarihin kalbinde» biraz garip tatlar bırakmışlar doğrusu.
vintage ambalajlar da degisik dedirtir insana.
