yabancı diziler hakkında

sonunda dünyanın en tatlı alışkanlığına bağlandım, iş çıkışı koltuğa gömülüp yeni diziyi açmak kadar iyileştirici bir şey yok. hele bir de kadınsı bir başrol varsa bölüm bitince iki ciksen sızmıyorum da ne yapıyorum, kendime koca bir fincan papatya çayı ısmarlıyorum.

akşam yalnız başıma izlerken karakterlerin hayatlarına bakıyorum, benim odam da onların dünyası kadar renkli olsun istiyorum ama ekran kapanınca yine aynı sessizlik.

(bkz: yalnızlık hissi)