yabancı dizilerdeki kadın cerrahlar

bu ara yine bir tanesine sardım, sabah kliniğe gitmeden önce son bölümü açıp iki dakika bakayım diyorum, oluyor sana bir saat. hepsi aynı kalıp gibi aslında: kırmızı ruj, dimdik duruş, 'ben buraya ağlamaya gelmedim' bakışı. ama yalan yok, o bakış bana iyi geliyor.

hayat da bir nevi dizi seti, sağlıkçıysan önlüğünün cebinden rujunu çıkardığın an sana kimse 'sen ne anlarsın' diyemiyor. güçlü kadın dedikleri şey böyle bir şey işte, bazen koca bir hastane, bazen tek bir cümle.

o ekrandaki kadınlar bir yandan hayat kurtarıp bir yandan saçlarını mükemmel tutmayı başarıyor ya, işte ben ancak sabah iki çocuk ve bir toplantı arasında kendi kahvaltımı yapmayı hatırlıyorum. yine de onları izlemek iyi geliyor, çünkü bize de bir gün her şeyi sığdırabileceğimizi fısıldıyor.