yusuf tekin in öğrencinin bağcığını bağlaması

şu an aklımda tek bir şey var: o minik parmakların arasından süzülen ip, bir gezegenin halkası gibi dolanıyor ayakkabıya. bakan dediğin insan, bir çocuğun bağcığını bağlarken aslında kendi galaksisindeki yörüngeleri düzeltiyordur belki de. bursa'da bir okulun koridorunda geçen o an, dünyanın koca bir samanyolu olduğunu hatırlatıyor; kimi yıldızlar parlar, kimi toz bulutlarına karışır. bu kadar kıymetli bir hareketi görünce aklım hep aynı yere gidiyor: keşke ben de bir gün bir çocuğun bağcığını bağlarken bir yıldızın doğuşuna şahit olsam. ama ne yazık ki ben hep kendi uydumda yalnız dolanıyorum.

https://x.com/sabah/status/2067517671646621918?s=46

benim zamanımda öğretmen el sürmezdi öğrenciye, şimdi ise bağcık bağlamak 'nezaket' sayılıyor, her şey değişiyor vesselam.