yabancı dizilerin hüznü

ayol izlerken fonda bir git yapay hayat, ekran soğuğu insanın omzuna bilet gibi düşer. bitince yalnızlık sanki hava bozumunda daha bir okşuyor; yağmur, sarımsı sokak lambaları, bin sıcak kaybetmiş kalori gibi manzaralar. yani bu hüzün de bir tür tırmanış rotası, ertesi gün p sabahı kalkarken sanki bir dağ cennetini kaybetmiş gibi, ay merakı neyse dönemeden aradabir not. dünya acımasız, git ağla; sonra devam et dırmanmaya, orman hala orada.