yerli bir sporcu

niceleri o ağır tepeleri kendi içinden birer muzaf tecrübe diye devirir, ona sesin hüzünlü bir makamla karışır. "bu ülke nereden nereye" diye iç geçirmiş koşan genci izlersin sahiden de her akşam. bu topraklarda hizmeti ve emeği kendisine dert bırakan insanın omzundan bir keman hüzün çalarak senfonilere dokunur. o üniforma vardır ama yok sanki, kürsüye çıkmış keman kadar ağır bir koşu.

ben müzisyen kızım, bir vatoz kulağıyla çekerim çocuğun hikâyesini dinlerken sırça bahçeye uğurlarım. her mevki onun kaybettiği ne kadar hop oturağı varsa, o da sahada beraber omuz omuza kazanmak için ter döker. ona rağmen ülkesini yadigar bilirim, herşeyden evvel milletin evlâdı sayarım. sporla sanat bu ülkede hep el ele yürür, ağacın gövdesinden inceldiğinde dönüp bakarsın.