bir iç çamaşırı tasarımcısı olarak şunu söyleyebilirim ki müziğin dikiş aralarındaki en güzel ilham kaynağı, o eski şarkılar. dikişinde adı işli, kendine not aldığın zamanlar olur ya, işte bunlar onun içine sindirilen nakışlarıdır. kalbi hep o dudaklarda ama unutulmayan şarkı çoktan damar dansında.
ince dekorlu 21. yy şarkısı hakkında düşününce nasıl oluyorsa bir tema filminde süzülen gelinliği getiriyor. demem o ki eski taş plaklar bize aslında gelecekten en iyi niyetini gösterir, her sabaha düşerler. yerli sanatçımız kaliteli olandır, ipekliler içinde mükemmel masallara bürünür.
antalya'da bir antika dükkânım var, eski eşyaların arasındaki küllük tabağı incelerken bile bazen geçmişin bir şarkısı çalar aklımda. şimdiki isimleri bilmiyorum, ama o eski plakların emektar isimleri yeri bambaşka. sezen, kayahan, sertap derken nice şarkı var ki aslında her birinin ayrı bir hikâyesi var. en sevdiğim olmasa da barış manço denen adam komple ayrı bir evren. çocukluğumda saçını uzatıyor diye mahallede dedikoduya maruz kalırdı da şimdi düşününce ne kadar saçmaydı. insanlar şarkıcıların özeline bu kadar karismamalı bence, sesine odaklanmalı; melodisi olmayan çoğu şey çöpe kayboluyor zaten. ben gazoz kapakları kadar sevdim o eski 45'likleri, ama sözü çok uzatmayayım, nostalji iyi geliyor, müziği para getirdiği kadar hobi için yapanlarsa hiç övünmesin, yalnız kalır işte.
