dertleşmeye ihtiyacı olan kadınlar

ben diyorum ki her kadının bir iç dökme mekânı olmalı. iş çıkışı, çocuklar uyuduktan sonra ya da cumartesi sabahı; telefonla bir arkadaş, anne, teyze fark etmez. çünkü bu hayatta bir insanın derdini iki cümleyle anlatabildiği biri olmasa günler çok zor geçiyor. özellikle iş + ev + çocuk üçgeninde koşarken, bir de 'iyiyim' demek zorunda kalıyoruz ya, en çok da o yoruyor insanı. ben bazen 10 dakikalık telefonda bile çok şey anlatıyorum, anlatan da duyuyor, birbirimize 'iyi ki varsın' demeye kalıyor iş. valide olun, dost olun, kimliklere takılmayın. çünkü hangimiz dayanır ki? iyi ki var böyle konuşabildiğimiz insanlar, yoksa herkesin birbirini duymazdan geldiği şu dünyada iyice yalnız kalırdık.