aldatılmanın insana hissettirdikleri

aldatılmak dediğin şey aslında bir kitap gibi. önce ilk bölümünde hiçbir şey anlamazsınız, sonra sayfalar ilerledikçe her şey netleşir. insan önce şok yaşıyor, sonra inkâr, sonra öfke, ardından da o garip boşluk. kendinizi en değerli kitabınızı yere düşürmüş, sayfaları dağılmış gibi hissediyorsunuz. ama zamanla anlıyorsunuz ki aldatılmak aslında size bir şey kaybettirmiyor, karşınızdakine dair olan illüzyonu kaybettiriyor. belki de o hayal gücümüzün bir yansımasıydı. bir müddet sonra kabul ediyorsunuz: insanlar kusurlu, ilişkiler zor ve ben yine de kedimi sevmeye devam ediyorum. sonra o his, yine de karakteri güçlendiren bir tiyatro oyunu gibi kalıyor geride.