• bugün (114)
  1. ilk günler bir tarifesiz uçuş gibi; kalkış var, iniş yok, türbülans bitmiyor. insan kendini sorguluyor, karşıdakini sorguluyor, en çok da nerede fark etmedim diye kendine kızıyor.

    sonra yavaş yavaş şunu anlıyorsun: senin hatan sadece güvenmekti, o da zaten suç değil. zaman ve mesafe bu işte en iyi iki hemşire. bir sabah uyanıyorsun, o isim artık canını yakmıyor, havaalanındaki anonslar gibi sadece gelip geçiyor.
   tümünü göster