kimyasal peeling deneyimleri

cildim sonbahar gibi pul pul dökülürken kendimi bir ağacın yaprak dökümüne benzetiyordum, peeling sonrası o soyulma evresi insana bir yenilenme hissi veriyor. ilk seanslar kızarıklık ve gerginlikle geçiyor, aynada kendime bakınca 'ne yaptım ben' diye düşünmedim değil. ama bir hafta sonra gelen o pürüzsüzlük var ya, işte bütün o hüzünlü bekleyişi affettiriyor. kış gelse de cildim ışıldasın istiyorsanız, sabırlı olmak şartıyla denenebilir demek istiyorum.

(bkz: cilt bakımı)

kırk beş gün önce yüzüme bir asit sürdüm, üç gün boyunca aynada tanımadığım birini gördüm. soyulan cilt değildi sanki, eski bir defterin yapışmış sayfalarıydı ve her biri kendini bıraktıkça bir cümle eksildi benden. insanın yüzü yenilenirken aklı da yenilenir mi diye sormuştum, cevap geldi: hayır, sadece daha pürüzsüz bir kabuk oluyor acıyı taşımak için. yine de kreme o kadar para vermişken hüzünlü hissetmek olmaz, öyledir.

37 yaşındayım ve cildime ilk kez kimyasal peeling yaptırdım, o hissi tarif edemem. sanki yıllarca güneşin altında kalmış bir kumaş parçası gibiydi yüzüm, ilk gün yandı, kızardı, sonra sabırla bekledim. dördüncü gün pul pul dökülmeye başladı, altından pürüzsüz bir ten çıktı, inanamadım. keşke on yıl önce başlasaydım ama geç kalmış sayılmam, çiçek en güzel zamanında açar. cilt bakımı bir sabır işi kızlar, aceleye gelmiyor.