sürekli kendi hayatının ne kadar harika bir belgesel olduğunu anlatmaktan sizin adınızı bile hatırlamıyorsa arkanıza bakmadan kaçın kızlar.

iltifat ederken bile aslında kendi üstün zevkini ve egosunu övdüğünü anladığınız an o masayı koşarak terk edin.

biz buna eskiden ne istediğini bilmeyen ergen kaprisi diyorduk ama şimdilerde janjanlı paketlere sarıp adını situationship koydular. aylarca flört edip, sabahın köründe günaydın mesajlarıyla seni manipüle eden, ama iş ilişkinin adını koymaya gelince 'ben şu an bir etikete hazır değilim' diye ağlayan vizyonsuz erkeklerin en sevdiği yalan rüzgarı bu. hem sevgilinmiş gibi kıskanıp hesap sorarlar hem de zerre kadar sorumluluk almazlar.

buradan tüm kız kardeşlerime sesleniyorum, bu tuzağa nasıl her seferinde koşa koşa düşüyoruz gerçekten aklım almıyor. bu devrin adamları bırak evliliğe yanaşmayı, iki hafta sonraki pazar kahvaltısına bile plan yapamıyorlar bağlanma korkusundan. kızlar vallahi kendinize yazık ediyorsunuz, bu saatten sonra karşınıza böyle bir enerji emici çıkarsa anında engeli basın geçin, bırakın kendi küçük dünyalarında tek başlarına debelensinler.

o vasıfsız sadakatsizin gidip bulduğu o silik tipi görünce, ulan ben cidden kainat güzeli falanmışım da haberim yokmuş aydınlanmasıdır bu.

psikolojim çöker sanıyordum ama adamın vizyonsuzluğunu fark edince ego tavan yaptı, benden sonra net mağara devrine dönmüş kertenkele.

yere göğe sığdıramadığınız o mucizevi serumu sürüp yattığımda bebek gibi bir cilt ile uyanacağımı sanırken sabah aynada resmen timsah derisine dönmüş yüz ile karşılaştım.

kızlar allah aşkına cildimizi bildiğin kezzaplayıp güzellik uğruna acı çekmek felsefesinin dibine vurmuşuz da kimsenin gıkı çıkmıyor.

kızlar o süngerden akan kahverengi suyu gördükçe yüzüme resmen inşaat harcı sürüyormuşum hissinden bir türlü kurtulamıyorum. hayır yani her gün o leş gibi bakteri yuvasını cildime pıt pıt vururken hiç mi sivilce çıkacak korkusu yaşamadım aklım almıyor.

bundan sonra kalıp sabunla o süngeri paramparça edene kadar çitilemeyen de ne bileyim, gitsin yüzüne direkt sıvı asfalt döksün inanın bana çok daha hijyeniktir.

iki haftada selülit yok edecek yalanına inanıp bu koca şişeyi her gece bacaklarına boca eden saflar burada mı? o iğrenç yapış yapış hisle yatağa resmen mühürlendim, tenim gram sıkılaşmadı ama sinirlerim gerçekten fena gerildi.

adam salonda burnundan nefes aldıkça benim sinirden ömrümden on yıl gidiyor, o hevesle aldığım dantelli çeyizlerime bakıp bakıp ağlıyorum. yakında aynı evin içinde sırf benim oksijenimi tüketiyor diye adliyeye koşup boşanma dilekçesini basacağım.

bebek gibi bir cildim olacak hayaliyle yüzüme o asidi bastıktan sonra bildiğiniz üçüncü derece yanık hastasına döndüm. üç gün boyunca aynaya her baktığımda korkudan kendime çığlık attım, pul pul dökülen suratımı soymak için bütün kızlar resmen sıraya girdi. en sonunda alttan gerçekten pürüzsüz bir deri çıktı ama o sokağa çıkılamayan iguanamsı travmayı atlatana kadar ömrümden net on yıl gitmiştir.

pandemi döneminden beri kendimi güzellik uzmanı falan sanıp bulaştığım hezeyanlar silsilesidir. o yere göğe sığdıramadıkları freze makineleriyle tırnak etlerimi lime lime doğrayıp, üstüne bir de saatlerce taşırmadan kalıcı oje sürmeye çalışırken geçirdiğim sinir krizini kuaföre versem ayaklarımı öperlerdi yemin ediyorum.

şimdi salon köşesinde pamuk ve aseton kokuları içinde kanayan tırnaklarımla bakışıyoruz, kızlar cidden bu eziyete hiç değmez gidin bayılın şu parayı kölesi olduğumuz salonlara.

kızlar inanın bana yanaklarımdaki o deliklere artık nohut eksen filizlenirdi, öyle vahim bir durumdaydım. makyaj yaptığımda o minik kraterlerin içine dolan fondöteni dağıtmaya çalışmaktan hayat enerjim sömürülmüştü resmen. hani o bebeksi pürüzsüz cildi isterken yüzünüze bildiğin inşaat sıvası atılmış delikli tuğlaya dönüyorsunuz ya, insan aynaya bakınca kendi cildine bile sinir oluyor.

işte tam o çaresizlik anında the ordinary glikolik asit tonik imdadıma yetişti. ilk kullandığınızda yüzüm eriyor galiba diye minik bir kalp krizi geçiriyorsunuz ama bir ayın sonunda o arsız gözeneklerin valizini toplayıp yüzünüzü terk ettiğini görüyorsunuz. pamuğa azıcık döküp düzenli silin şu suratınızı allah aşkına. o koca delikler öyle bir sıkılaştı ki artık flörtüm dibime girip baksa bile göremez, bugüne kadar o estetik merkezlerine döktüğüm servete oturup ağlamak istiyorum şu an.

sabah kahvesini yudumlarken yüzüme gülüp toplantıda bütün projemi çöpe atan o zehirli yılan yüzünden artık stresten saçkıran olacağım.

kızlar yemin ederim sırf onun hastalıklı egosu tatmin olmasın diye istifa etmemek için her gün masamda sessizce sinir krizi geçiriyorum.

kızlar inanın bana bu şehrin trafiği yüzünden yüzümdeki kolajen miktarı yarı yarıya düştü. sabahın köründe konya yolu'nda veya akşam mesai çıkışı o lanet eskişehir yolunda dur kalk yapa yapa hem debriyaj bacağımdaki kas kütlesini arnold schwarzenegger seviyesine çıkardım hem de stresten alnımda kanyon gibi mimik çizgileri oluşturdum. hayır istanbul trafiği falan demeyin bana, en azından orada boğaz moğaz bir şey görüyorsun, biz burada egzoz dumanı eşliğinde sadece gri binalara ve önümüzdeki doblo'nun arkasındaki osmanlı tuğrasına bakarak yaşlanıyoruz.

geçen gün sırf o trafiği çekmemek için işten bir saat geç çıkayım dedim, kendimi yine armada'nın önünde o üç şeridin birbirine girdiği kara delikte buldum. hayatta kalmak için torpidoda acil durum anti-aging kremi ve hyaluronik asit bulunduruyorum artık. bir de o sinyal vermeden önüme atlayan dayılar yok mu, sinirden direksiyonu sıkarken yeni yaptırdığım protez tırnağımı kırıyordum az kalsın. yemin ederim bu ankara trafiği insanın hem yaşama sevincini emiyor hem de ışıltılı cildine doğrudan kast ediyor.

o mesaj sesi geldiğinde telefonu ekrandan değil de direkt tuş kilidinden kilitliyorsa hiç düşünmeden bavulunu kapıya koyun kızlar, boynuzlarınız hayırlı olsun.

durduk yere başlayan o abartılı ilgi ve sebepsiz alınan pahalı hediyeler tamamen yediği haltı bastırma psikolojisidir. zaten içinizdeki o 'acaba' diyen his sonuna kadar haklıdır da, siz sırf yediremediğinizden saf gibi adama kılıf uyduruyorsunuzdur.

kızlar o "üç seansta bebek gibi pürüzsüz oldum" diye internete destan yazanların alayı o dolandırıcı güzellik merkezlerinin kendi sahte hesapları olmalı. hiç acımıyor diyen yalancılara kanıp o paketi aldım, yemin ediyorum sedyede bildiğin etim cızır cızır yanarken çığlık atmamak için dudaklarımı kanattım.

üstelik bitmesini falan da geçtim, bacağımdaki o masum sarı ayva tüylerim bile radyasyon yemiş gibi kararıp mutasyona uğradı, paramla rezil oldum resmen.

influencer tayfanın öve öve bitiremediği ama sürünce kirpikleri örümcek bacağına çeviren o meşhur maskaralara inanan saf kalmış mıdır gerçekten? altı üstü yüz liralık siyah boya sürüyoruz kızlar, şu filtreli gözlerle sahte mucize satma işini acilen bırakmalısınız.

(bkz: parayla övülen rezil kozmetik ürünleri)

o kadar hype yaptıkları filme bak, bildiğin koca bir hayal kırıklığı ve göz kanatan bir rüküşlük harikası. firdevs yöreoğlu gibi bir ikonun kızı bihter'i vintage diye pazardan giydirmek hangi vizyonsuzluğun ürünü gerçekten aklım almıyor kızlar. o sözde tutkulu aşık behlül desen sıfır aura, koca yapım bende sadece yorucu bir bomboş ekrana bakma hissi bırakıp gitti.

kızlar allah aşkına testosteron zehirlenmesi yaşamadan iki lafın belini kırıp sinsi sinsi dedikodu yapabileceğimiz tek ütopya kadınlarsözlük falan herhalde. koca gün eski sevgiliyi stalklamak yorunca buraya girip başkalarının dramından beslenmek, inanın bana dijital saç baş yolma seanslarından çok daha büyük bir zevk.

dizideki adamlar kadınlara sırf bir kere gülümsedi diye koca şatolar feda ediyor, bizimki anca whatsapp'tan 'uyudun mu' yazıp üç saat sonra cevap veriyor. ekrandaki o inanılmaz korseleri ve şatafatlı hayatları gördükçe odadaki diz izi yapmış pijamalarımla varoluşsal sancılara giriyorum resmen. hayır anlamıyorum, bu elit ingiliz dükleri gerçekte nerede saklanıyor da bize ısrarla bu vizyonsuz halı saha tayfası denk geliyor?

kızlar inanın sabahın köründe gözümdeki ipek uyku bandını bile çıkarmadan kapıyı açtım, karşımda o saçları kuaförden yeni çıkmış, fönlü ve röfleli ev sahibim dikiliyor. neymiş efendim enflasyon uçmuş, benim yatırdığım kirayla artık ancak aylık protez tırnak bakımını yaptırabiliyormuş. hayır anlamıyorum, senin o kapıları tam kapanmayan, mutfağı su akıtan harabe evinin bedeli benim tüm maaşım mı gerçekten? yüzüne karşı o kadar alaycı bir şekilde güldüm ki sanırım sinirden yeni yaptırdığı dudak dolguları eridi.

hemen bir nezaket göstergesi olarak içeri davet edip sert bir filtre kahve yaptım ki kadına iyice çarpıntı yapsın. elimde fincanla salondaki sarkan kornişleri ve sürekli arıza veren kombiyi tek tek işaret edip 'hayatım, sen önce bu dökülen müzeyi bir yaşanır hale getir de, ondan sonra benim banka hesabıma göz dikersin' dedim. zincir askılı çantasını hışımla koluna takıp söylene söylene asansöre bindi, arkasından kapıyı çift kilitlerken aldığım o muazzam haz yemin ederim en lüks cilt bakımından bile yüzüme daha iyi bir aydınlanma verdi.

adamın yıllardır üstünden çıkarmadığı o dar v yaka tişörtleri ve anlamsız deri ceketleri yüzünden fenalık geçiricem artık. yani tamam anladık en fit sensin, en çok sporu sen yapıyorsun ama cidden o saçlarının her rüzgarda kusursuz kalıp gibi durmasından bile ne kadar obsesif ve bağlanma sorunlu bir toksik erkek olduğunu kilometrelerce öteden anlayabiliyoruz.

geçen gün televizyonda denk geldim, yemin ederim adamın kameraya attığı o yarım bakışlar bile ben sana çok gelirim beni yorma diye bağırıyor. allah aşkına sal artık şu okyanus gözlü jön hallerini, git bir köşede paşa paşa göbeğini falan sal da biz de rahatlayalım sen de rahatla. adamın ekrandaki varlığı bile benim ilişki anksiyetemi tetikliyor resmen.

sabahın sekiz buçuğunda derse giderken bile full makyaj ve stilettolarla defileye çıkar gibi yürüyen hemcinslerimi görünce vizyonumu sorguladığım eğitim yuvamız. hayır yani alt tarafı işletme vizesine gireceğiz, bu neyin met gala hazırlığı gerçekten aklım almıyor. kantinde kahve sırası beklerken herkes birbirinin üzerindeki markaları süze süze bir hal oluyor, resmen akademik stresten çok kombin stresi çekiyoruz.

adam telefonu ters koyduğu an kafamda oscar ödüllü ihanet senaryoları kurup o uyurken yedi sülalesini stalklamak yüzünden stresten gözaltı torbalarımla dünyayı fethediyorum. cidden şu hayatta bize travma yaşatan leş erkekler yüzünden hepimizin tımarhanelik olmaması büyük mucize.

kızlar inanın o meşhur eskişehir yolu trafiğinde saatlerce dur kalk yapmaktan ruhumu teslim edeceğim yakında. sabahın köründe o bitmeyen egzoz dumanı ve stres yüzünden yüzüme sürdüğüm en pahalı serumlar bile anında kusuyor, arabanın içinde resmen yaşlanıyorum.

allah aşkına sinyal vermeyi lütuf sanan o saygısız magandalar yüzünden güne neden her sabah ekstra bir kırışıklıkla başlamak zorundayım ki ben?

yüzüme asit basmaktan derim inceldi ama o lanet olası gözenekler hala sürdüğüm tüm fondöteni yutmaya devam ediyor kızlar.

şu suratımı gerçekten cam gibi yapacak o mucizevi suyu biliyorsanız gizlemeyin de gidelim tüm maaşımızı ona yatıralım.

adam karsimda sadece duz nefes alip oksijen tuketiyor diye sinir krizinin esigine geliyorum, yemin ederim bu erkek milleti biz kadinlari cildirtmak icin uretilmis ozel bir simülasyon cezasi. ayrilik sonrasi dramasiyla ve yeni birine alisarak hic ugrasamayacagim icin simdilik sadece gozlerimi devirip gunden gune omrumu curutmesini izliyorum.