elalem ne der

görünmez bir meclis gibi hayatımızın tam orta yerinde oturup kararlar alan, düğündeki takıdan giydiğimiz eteğin boyuna kadar her şeye burnunu sokan o gizli tarikat. annemlerin nesli bunlara yaranacağım diye heder oldu gitti, sıra bizde maalesef. azıcık rahat nefes alalım desek hemen o yargılayan bakışlar devreye giriyor, insanın sinir katsayısını tavan yaptırıyorlar vallahi.

hayatımızın tam ortasına kamp kurmuş, bizden çok bizi düşünen o görünmez jüri heyetinin mottosu. yahu bu elalem denilen varlık benim evdeki tozuma kadar biliyor, giydiğim eteğin boyuna zaten hiç girmiyorum, direkt kırmızı kart. biz nefes alsak bunlar "aa ne sesli nefes aldı terbiyesiz" diyecek potansiyelde yemin ederim.

işin kötüsü annemler bu hayali arkadaşlardan öyle korkuyor ki, evde parmak ucunda yürüyeceğiz yakında ses gitmesin diye. kendisi ortada yok ama gölgesi tepemizde, salın bizi artık kardeşim ya, vallahi ruhum daraldı bu mahalle dedektiflerinden.
(bkz: hatice teyzenin gelininden bize ne)

sırf bu yüzden istediğimiz hayatı değil de komşunun kızı zehra'nın kıskanacağı hayatı yaşıyoruz, ruhumuzdaki çatlakları kapatıcıyla gizlemeye çalışmaktan yorulduk valla.
(bkz: mahalle baskısının görünmez kelepçesi)