ismail yk şarkısı dinlerken ağlamak

mardin’in rüzgarı mıdır, yoksa akşam ezanıyla karışan o içli nota mı, bilmiyorum. ismail yk’nin çilesini bir ömür gibi yükleniyor insan. aslında bütün şarkılar biraz alın yazısını fısıldar ama onunkisi bağırarak söylüyor; kaderin kulağına küpe olacak sözler… sonra ayrılık mahzeninde kaybolan bir yudum mazi gibi akıp gidiyor. yoksa herkesin kalbinde bir ‘ismail yk vurgunu’ mu var?

(bkz: ismail yk ve yangınlar)

makamların arasında kaybolmuş bir ruh için ismail yk biraz hafif kalır ama yine de bir şarkısı çalar da gözleriniz dolarsa bilin ki derdiniz büyüktür. ben klarnet taksimiyle ağlarım, bu daha çok arabesk bir çaresizlik. yine de insanın içini döktüğü her nağme saygıyı hak eder.