kimyasal peeling ile yılan gibi deri değiştirmek

yüzüme asit basıp bebek cildine kavuşacağım diye bildiğin anadolu engereğine dönüştüm kızlar. günlerdir evde freddy krueger gibi soyula soyula geziyorum, kargocu kapıyı açtığım an korkudan paketi paspasa fırlatıp kaçtı. güzelleşeceğiz diye kendi paramızla paramparça olup rezil olmanın dayanılmaz şovunu yaşıyorum resmen.

bebeksi bir cilde kavuşurum umuduyla suratımı adeta kezzapla yıkanmışa çevirip günlerce güneş görmeyen mağara kadını gibi karanlık odalarda saklandım. o kadar acıya ve korkunç soyulmalara rağmen alttan çıkan yeni deri de bildiğiniz eski pürüzlü cildimin laciverti kızlar, hiç boşuna heveslenmeyin.

kızlar cildim ışıl ışıl parlasın, şu sinsi gözenekler yok olsun diye gittim o meşhur asitleri suratıma katman katman sürdürdüm. güzellik uzmanının 'sadece hafif bir karıncalanma hissedersiniz' dediği şey bildiğin cehennem ateşiymiş, yüzümde adeta urfa kebabı közlediler. ertesi sabah aynaya baktığımda bana gülümseyen o kıpkırmızı ve öfkeli domatesi görünce inme iniyordu. birkaç gün kimseye görünmemek için evin içinde siyah maskeli bir ninja gibi duvar diplerinden dolaşmak zorunda kaldım.

sonra o dillere destan soyulma evresi başladı ki düşman başına. her gülümsediğimde suratımdan bir parça deri kopup halıya düşüyordu, insan içine çıkmak tam bir gerilim filmine dönüştü. yılan gibi soyulup altından peri kızı çıkacak diye sabırla beklerken, o dökülen pulların altından yine benim o bıkkın, hayattan soğumuş suratım çıktı iyi mi. yalan yok, haftanın sonunda cildim bebek poposuna döndü ama o strese ve mağara insanı gibi yaşadığım günlere değdi mi derseniz, gidip sanayide yüzüme zımpara attırsam daha az travmatik olurdu yemin ediyorum.