kuaförle kavga edebilecek seviyeye gelmek

eskiden 'ucundan al' dediğimde saçımı küt yapmalarına ses çıkaramaz, eve gelip hüngür şakır ağlardım kızlar, yeminle benden daha eziği yoktu şu dünyada. kasiyer para üstünü eksik verse 'sadakam olsun' der geçerdim utancımdan. ama geçen gün o manikürcü kız etimi kanattığında öyle bir cırladım ki, salondaki fön makinesi sesleri kesildi resmen. işte o an anladım, ben bu sosyal fobi illetini tokatlayıp köşeye atmışım.

terapi merapi hepsi hikaye, asıl mesele o içindeki 'elalem ne der' cadısını susturmakta bitiyormuş. şimdi markette sırayı kaynatan teyzelerin önüne atlıyorum, yanlış gelen kahveyi garsonun suratına çarpmasam da paşa paşa geri gönderiyorum. valla özgüvenli olmak botokstan daha çok gençleştiriyormuş insanı, hepinize tavsiye ederim bacılarım.

Ben genelde ağlıyorum ya saçım kötü olursa kendime engel olamıyorum.