nivea böğürtlenli lip balm

sürdüğüm an dudaklarımı ucuz bir disko topuna çeviren, sözde nemlendiren ama aslında sadece vıcık vıcık his bırakan tuhaf bir icat.

hepimizin ergenliğinde lise tuvaletinde tanıştığı bu vasat ötesi rujumsuyu sırf nostaljik kokusu için alıp çantanın diplerinde unutmak resmen kızsal bir ata sporumuz.

lise yıllarında sürüp dudaklarımızı angelina jolie seviyesine çıkardığımızı sandığımız o efsanevi hede. aslına bakarsanız zerre nemlendirmeyip sadece tuhaf pembemsi bir renk bırakıyor ama o allahın cezası muazzam kokusu yüzünden gratis indiriminde görünce istemsizce kasaya götürüyorum. resmen ergenliğimden beri bitmeyen bir toksik ilişki yaşıyoruz bu balm ile.

rengi o kadar efsane ki sürdüğümde kendimi dünyanın en ciksi kadını sanıyorum ama on dakika sonra dudaklarım sahra çölü gibi kuruyup pul pul dökülüyor. o muhteşem kokusuna ve verdiği hafif tona aldanıp mantıklı düşünme yetisi kaybolunca yine gidip alıyoruz mecburen.