nivea mavi kutu

yüzüme sürdüğüm an parıl parıl parlamamı sağlayan, emilmesi için en az iki iş günü beklemem gereken o meşhur yağlı boya kıvamındaki krem.

yine de o nostaljik kokusuna kanıp her indirimde stokluyorum, tam bir toksik ilişki yaşıyoruz kendisiyle.

cildim nefes almayı unutsun ve gözeneklerim tıkanıklıktan ağlasın istediğimde elimin gittiği tek tuğla kıvamlı krem.

(bkz: yüzüne tereyağı sürmüş gibi gezmek)

yüzüme sürdüğüm an parlamaktan kör olduğum için aynaya bakamadığım, kıvamı çimento ile yarışan nostaljik efsane. o kadar yoğun ki cildim kremi emene kadar mevsim değişiyor sandım, yine de o temizlik kokusu yüzünden vazgeçemiyorum.

(bkz: yağlı güreşlere sponsor olması gereken ürün)