nivea soft krem günlük planım

bullet journal'ımın ocak sayfasında küçük bir nivea soft krem çizimim var yanında. hem cildim nemli hem de ajandama renk kattı. yanıma minik seyahat boyunu atıyorum, ders aralarında ellerime sürüyorum mutluluk bu kadar basit.

nivea soft ile aramızda bir emek birikimi var. sabah zaten severim, yüzüme sürdüğümde hafifliği ve o beyaz yoğun arasında bir sıcaklık hissediyorum; öğrencileri karşılarken burası benim küçük bir eylenceli. yok abartmayayım tıpkı aile bütçemize ve keyfimize ramak kala bir şey: bazen bir ders çıkıyor bazen iş arası sohbette bunun kokusu dağılır 'öğretmenim nerden bu güzel koku' diye sorarlar. günün sonunda çok ritim zannetme ama biraz alaturka sabır temizlik gerektir. aslında ne bileyim krem de yüze bakmak da bir tür çilecilik. ha bi de çok süren öyle kokmaz, güvenini kaybedersin. sof pink biraz nostalgia belki ama bu kokuyu değişmem doğrusu.

herkes ondan bahsederken ben bir kavanoz ile başladım, şimdi gardırobumun her köşesinde üç beş tane var. yüzüme sürüyorum, sonra kirpik diplerime, en fenası da parmak uçlarımdaki çatlakları iyileştirdi, gerçekten bir bağımlılık haline geldi. bilmem siz nasılsınız, ama ben gece başucuma koyarım, sabah kalktığımda adeta bir sanat eseri gibi hissediyorum kendimi.

bazen bir taraf beni ihmal ediyor diye düşünürken o küçük beyaz kutuya dönüyorum, biliyorum o beni asla terk etmez. o kokuyu başka hiçbir şeyde bulamıyorum, aldatılmışlık gibi geliyor. sabah kahvemi içerken avuçlarıma sürüyorum, elim bir sigara arar gibi ama onda öyle bir istikrar yok; belki de bu yüzden bu krem sadakatsiz bir aşk gibi vazgeçilmez, memnuhat bulamıyorum nedensiz.