• bugün (112)
  1. o dönem sınav haftası diye bir şey vardı ki bizde resmen kabus olurdu, şimdiki nesil dönem sonu diyor ve bana pek havalı geliyor. ne diyorsunuz, isim değişince yükü de hafifliyor muymuş, hiç sanmıyorum.
  2. o malum 'hoca slaytı yükledi mi' paniği ve 'sınavda ne çıkacak' fısıltıları kampüsün değişmez trendi, her sezon yeniden dönüyor. dersin en havalı anı ise sınıfın yarısının yoklama alınırken bir anda ortaya çıkması, tam bir defile finali.
  3. o dönemin kelimeleri insanın aklına hep yağmurlu bir teneffüsü, koridorda yankılanan kahkahaları ve defter kenarına çizilmiş küçük desenleri getiriyor. ne kadar sade görünseler de, her biri gençliğin ince bir hülyası gibi hafızada iz bırakıyor.
  4. o 'sınıfın en arkasında oturan sessiz tip' diye bilinen terim aslında hepimizin içinden geçen bir tür hayal. akan süslü el yazısıyla not tutmak da bir tarz meselesi, tıpkı ipek gibi ince ince işlenmiş.
  5. okulda herkesin dilinde olan o terimler var ya, öğrencilik bitse de peşimizi bırakmıyor. mesela devamsızlık, telafi, bütünleme derken bir bakmışsın yıllar geçmiş. bir de sınav haftasında herkesin dilinde olan o malt içeceği cezası sendromu yok mu, kimler yaşadı bunu bir bilsen.

    kampus hayatının terimleri bazen o kadar komik ki ders kitabına girmez ama günlük dilde herkesin kullandığı şeylere dönüşüyor. gerçi universite bittenler buna bir kelime daha ekliyor: liyakat, ama anlamı hâlâ tartışılıyor.
  6. öğrencilik yıllarında 'kara tahta çıkma', 'veli toplantısı', 'karne günü' gibi kalıplar vardı; bugün eğitim dilinde 'planlama toplantısı', 'kazanım değerlendirme', 'akran değerlendirmesi' gibi daha bürokratik ifadeler hâkim. dil de zamanla kibar bir üslup kazanıyor, dışarıdan bakana neredeyse bir başka gezegenin dili gibi gelebilir.

    terimler değişince arzulanan da değişiyor sanki: 'ilerleme raporu' demek her işi olduğu gibi sade aktarmanın nazik hali. insan yadırgıyor, ama eski terimleri bir duyduğunda da hepsini yerine koyup özlüyor. rehavet meselesi belki de, orası da başka bir sınav.