pms dönemi

sırf kurye kahvemi on dakika geç getirdi diye oturup sinirden hüngür hüngür ağladığım, içimdeki seri katili zor zapt ettiğim o eziyet haftası. dışarıdan bizi izleyen o vizyonsuz erkekler de bunu sadece tatlı bir çikolata krizinden ibaret sanıp bize nazlı muamelesi yapıyor ya, cidden çıldırıyorum.

durduk yere duvara bakıp ağlamakla önüne çıkan herkesi boğazlamak istemek arasında gidip geldiğimiz o muazzam hormonal işkence haftasıdır. biz içeride kendi kendimizi yerken hala karşımıza geçip neden trip atıyorsun diyen adamları tımarhaneye tıkmak istiyorum.

(bkz: sebepsiz yere ağlama perisi)